“เจ้าสิ่งนั้น... จะเป็นลูกแก้วที่ต้องใช้เปิดประตูหรือเปล่า?”
หวังเกอพึมพำกับตัวเอง
ผีดุร้ายทั้งสองสบตากัน ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังมุมเขตดีอย่างรวดเร็ว
ยิ่งเข้าใกล้ แสงสีม่วงกลุ่มนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
เมื่อเดินไปถึง หวงเทียนก็ก้มลงเก็บสิ่งที่เปล่งแสงจากพื้นตรงมุมกำแพง
มันเป็นลูกแก้วขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ ทั้งลูกมีสีม่วงโปร่งแสง ภายในราวกับมีของเหลวบางอย่างไหลวนช้า ๆ เมื่อกำไว้ในฝ่ามือก็สัมผัสได้ถึงความเย็นจาง ๆ
“เป็นอย่างที่คิดจริงด้วย”
น้ำเสียงของหวงเทียนเจือความยินดีอยู่เล็กน้อย มันยกลูกแก้วขึ้นมาพินิจอย่างละเอียด
“ดูท่าลูกแก้วจะสังเกตเห็นได้ไม่ยาก ขอแค่ตั้งใจมองก็เจอ
ขอเพียงพวกเราผีดุร้ายทั้งห้าตนหาลูกแก้วให้ครบ 25 ลูกภายในโรงเรียน แล้วแบ่งเป็นห้าชุด นำไปวางไว้ตามจุดที่กำหนด ก็จะออกจากสถานที่ผีสิงนี่ได้”
“จริงด้วย”
หวังเกอพยักหน้าหงึก ๆ ใบหน้าซีดขาวเผยรอยยิ้มออกมาได้ยากยิ่ง
“พยายามหาลูกแก้วกันเถอะ อย่างน้อยก็ดีกว่าถูกกู้ผิงเซิงหาเจอ ถ้าโดนจับได้ ก็คงเป็นอย่างที่นายพูดจริง ๆ...”
ผีดุร้ายทั้งสองเก็บลูกแก้วให้เรียบร้อย
จากนั้นก็ออกค้นหาต่อในห้องสมุด
พวกมันไม่รู้ว่าควรนำลูกแก้วไปวางไว้ที่ไหน จึงทำได้เพียงค่อย ๆ หาไปทีละขั้น
แน่นอนว่ายังมีอีกวิธี นั่นคือให้ผีดุร้ายทั้งห้าตนรุมโจมตีกู้ผิงเซิง
แต่พวกมันไม่กล้า