ช่วงเช้า
กู้ผิงเซิง ลั่วชิงเสวี่ย และเย่หวั่นซิง วิ่งอยู่ในสนาม เด็กสาวทั้งสองหอบตามหลังกู้ผิงเซิง ส่วนกู้ผิงเซิงก็ผ่อนฝีเท้าให้ช้าที่สุด ลงมาที่เพซหก ก็ถือว่าเป็นการปรนนิบัติพวกเธอนั่นแหละ
หลังจากวิ่งไปสามกิโลเมตร กู้ผิงเซิงก็หยุด เด็กสาวทั้งสองหอบไม่หยุด ราวกับจะสิ้นใจ
การให้เด็กสาวที่ไม่ค่อยออกกำลังมาวิ่งสามกิโลเมตร มันคือการทรมานชัด ๆ ต่อให้เพซหก ก็คือหกนาทีต่อกิโลเมตร หรือช้ากว่านั้นก็ตาม
"ไม่ไหวแล้ว ผิงเซิง นายเก่งไปแล้ว ฉันจะแย่แล้ว..."
ลั่วชิงเสวี่ยหอบพลางพูด
กู้ผิงเซิงเหงื่อตก "เธอพูดจาเสือกอะไรนั่น ฟังแล้วนึกว่าฉันทำอะไรเธอซะอีก"
เย่หวั่นซิงถอนใจ "ยังดีที่เมื่อกี้หัวหน้าห้องคนใหม่ไม่ได้เลือกให้ผู้หญิงคนนั้นวิ่ง 100 รอบ...ไม่งั้นตายแน่...ฉันแค่วิ่งเกือบ 8 รอบก็ไม่ไหวแล้ว นับประสาอะไรกับคนอื่น"
กู้ผิงเซิงพูดว่า "เธอทั้งสองต้องออกกำลังมากขึ้นนะ ในเน็ตบอกว่านักศึกษาเป็นพวกเปราะบาง นั่นก็มาจากปัญหาเรื่องการศึกษาด้วย วิชาพละอาทิตย์ละครั้ง สอบสมรรถภาพก็เทอมละครั้ง...ตอนนี้โรงเรียนใหม่ คงมีงานที่เกี่ยวกับสมรรถภาพออกมาบ่อย ๆ ถ้าสมรรถภาพร่างกายดีขึ้นถึงจะทำงานพวกนั้นได้ลุล่วง"