สี่ทุ่ม หลังจากกล่าวราตรีสวัสดิ์กับลั่วชิงเสวี่ยแล้ว
กู้ผิงเซิงนอนอยู่บนเตียง ความคิดเต็มหัว เต๋าสวรรค์บอกว่าพรุ่งนี้ถึงจะนับเป็นวันจันทร์ งั้นก็เป็นไปได้สูงว่าคืนพรุ่งนี้ถึงจะมีกล่องสมบัติ
แต่เขาก็ต้องออกไปลองหยั่งเชิงคืนนี้ดู ว่าความคิดของเขาถูกหรือไม่ จะใช้สุญญะเร้นกายหลบเลี่ยงสิ่งน่าสะพรึงกลัวได้ไหม
ถึงนี่จะอันตรายมาก แต่พวกสิ่งน่าสะพรึงกลัวพวกนั้นน่าจะหาตัวเขาที่ใช้สุญญะเร้นกายไม่เจอ
อีกอย่าง ตึกเรียนหลัก ตึกเรียนสอง ตึกเรียนสาม ต่างก็มีห้องเรียนไม่น้อย ห้องเรียนก็เป็นเขตปลอดภัย ถ้าหากหมดแรงจนกลับไม่ไหวจริง ๆ ก็ไปพักในห้องเรียนได้
เสียงกรนของเพื่อนร่วมห้องดังขึ้นเรื่อย ๆ กู้ผิงเซิงรู้ว่าพวกเขาหลับกันหมดแล้ว
เขาคิดในใจแล้วใช้พรสวรรค์สุญญะเร้นกาย
ในชั่วพริบตาถัดมา กู้ผิงเซิงล่องหน จากนั้นตัวเองก็กลายเป็นสภาวะเลือนราง เขามาที่ใต้เตียง ทะลุกำแพงหอพัก มาถึงทางเดิน ตอนนี้ กู้ผิงเซิงรู้สึกว่าตัวเองประหลาดมาก เย็นยะเยือก
และแน่นอนว่าแรงกายก็ลดลงอย่างรวดเร็ว
กู้ผิงเซิงมีเวลาล่องหนแค่ประมาณ 20 นาที เลยต้องสลับไปมา
สลับไปมาคืออะไร?
ก็คือต้องล่องหนสักพัก เลิกพรางตัวสักพัก นั่งลงบนพื้น หรือไม่ก็ที่อื่นพักผ่อน ฟื้นฟูแรงกาย แบบนี้ถึงจะคุ้มค่าที่สุด
ตอนนี้ยามวิกาลไร้ผู้คน ทางเดินหอพักต้องไม่มีคนแน่
มาถึงหน้าประตูหอพักแล้ว
กู้ผิงเซิงยกเลิกสุญญะเร้นกาย
"ตอนนี้ฉันอยู่ตรงทางเดินหอพักชาย ไม่นับเป็นในหอพัก ถือว่าทำผิดกฎแน่ งั้นก็อีกไม่นาน ก็จะมีสิ่งน่าสะพรึงกลัวมาเอาเรื่องฉัน..."
กู้ผิงเซิงคิดพลางเอนหลังพิงกำแพงหอพัก
อีกฝั่งของกำแพงก็คือหอพัก ดังนั้นถ้ามีอะไรมาหาเรื่องเขา เขาก็จะกลับไปในหอพักทันที
เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า ถึงตอนนี้จะเป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่ลมยามค่ำก็ยังเย็นอยู่ กู้ผิงเซิงใส่แค่ชุดนอนบาง ๆ ตัวเดียว
ก็ยังไม่มีสิ่งน่าสะพรึงกลัวอะไรมาหาเรื่องเขา
จากตรงนี้จึงตัดสินได้ว่า ออกไปข้างนอกอาจพบอันตราย แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะต้องพบอันตรายแน่... แค่โชคดี ก็ไม่เจอพวกสัตว์ประหลาดที่เพ่นพ่านหรอก
ตอนที่กู้ผิงเซิงเริ่มง่วง เตรียมตัวกลับไปนอน จู่ ๆ ทางเดินก็มีเสียงฝีเท้าประหลาดดังมา
ตุบ ตุบ ตุบ
...