หลงไห่ตายแล้ว
มีคำกล่าวว่า ก่อนตายคำพูดมักหวังดี ประโยคนี้สะท้อนในตัวหลงไห่อย่างชัดเจน
แม้ก่อนหน้านี้เขาจะไร้ยางอาย ถึงขั้นคิดลากเสิ่นเช่อลงเหวไปด้วย
แต่ก่อนจะสิ้นใจจริง ๆ กลับรู้สึกสำนึกผิด
หวงเจียหาวกอดร่างหลงไห่ นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
แม้หลงไห่บางครั้งจะโง่เง่า แต่สุดท้ายก็ยังเป็นลูกน้องของเขา
"บัดซบ... เต๋าสวรรค์บัดซบ..."
หวงเจียหาวหอบหายใจพลางสบถด่า
จากนั้นเขาก็อุ้มร่างหลงไห่ขึ้น เตรียมออกจากห้องเรียน
"อีกครึ่งชั่วโมงศพก็หายไปแล้ว ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกมั้ง?"
เสิ่นเช่อเอ่ยถาม
"ไสหัวไป!"
หวงเจียหาวตวาดลั่น
ลูกน้องคนอื่น ๆ ต่างก็ทำหน้าโศกเศร้า เดินตามหวงเจียหาวออกไป
ตอนนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งชี้หน้าด่าเสิ่นเช่อ ตะโกนด้วยความโกรธแค้นว่า "ฉันอยากฆ่าแกจริง ๆ ถึงฉันจะรู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะถูกบีบบังคับ แต่สุดท้ายก็เพราะแกชนะหลงไห่ หลงไห่ถึงตาย แล้วก็ไอ้หัวหน้าห้องคนใหม่นั่น ถ้ารู้ว่าเป็นใคร พวกเราไม่ปล่อยมันไว้แน่!"
เสิ่นเช่อไม่ได้เถียงกลับ
ในเมื่อคนตรงหน้ากำลังเดือดดาล ถ้าเถียงกลับแล้วเรื่องบานปลายขึ้นมาก็ไม่ดีแน่
"พวกนายใจเย็นลงก่อนเถอะ เสิ่นเช่อแค่ป้องกันตัวเอง"
ซูหยางขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ยขึ้น
...
ขณะนั้น หูของนักเรียนทุกคนดังเสียงแจ้งเตือน
[เสิ่นเช่อทำการบ้านของห้องเสร็จแล้ว]
[รางวัลนักเรียนทั้งห้อง: ขนมปังโฮลวีต ×3, น้ำ 500 มล. ×4, อกไก่บรรจุซอง ×3 ต่อคน]