เมื่อกลับถึงหอพักก็ล่วงเข้าสู่เวลาตีสองกว่าแล้ว
เช้าวันต่อมา
กู้ผิงเซิงกับพวกมาถึงห้องเรียน หลี่น่าก็ช่วยเช็กชื่อเหมือนทุกครั้ง
หลังเช็กชื่อเสร็จ หลี่น่าดูแปลกใจเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “ผิงเซิง เหมือนในห้องเราจะหายไปคนหนึ่งนะ”
หายไปอีกแล้วหรือ?
ทุกคนรีบหันมองซ้ายขวา ไม่นานก็พบว่าเด็กหนุ่มชื่อเฉินจื่อหมิงหายตัวไป
เขาเป็นนักศึกษาจากคณะการเงิน ห้องสี่เดิม
จางจื้อปิน หัวหน้าห้องสี่เดิมของคณะการเงิน รีบเดินมาหากู้ผิงเซิง สีหน้าหนักใจเล็กน้อย
“พี่กู้ คนที่ไม่มาชื่อเฉินจื่อหมิง เป็นนักศึกษาห้องสี่เดิมของคณะการเงิน ตามปกติเขาไม่เคยเข้าเรียนสายเลย ตอนนี้ยิ่งไม่มีทางมาสายแน่ ๆ ผมส่งข้อความไปหาเขาแล้ว แต่ก็ไม่ตอบ น่าจะถูกฆ่าไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคืนนี้ตอนสองทุ่ม เราลองไปถามเขาดูไหมครับ?”
เวลาสองทุ่มคือช่วงที่คนตายส่งข้อความมา บางทีอาจได้ข้อมูลไม่น้อย
คนที่ไม่มาเรียนและไม่ส่งการบ้านแบบนี้ โดยพื้นฐานแล้วคงไม่รอดแล้ว
ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าตัวเองจะไม่ถูกการบ้านเลือก
ตอนนี้ไม่เหมือนช่วงเอาชีวิตรอดในโรงเรียนใหม่ ๆ ที่ยังมีนักศึกษาหนีเรียนคาบเช้าอยู่ไม่น้อย ใครจะกล้าหนีเรียนกัน?
กู้ผิงเซิงลูบคาง
แก้แค้นส่วนตัวหรือ?
หรือมีสาเหตุอื่น?
ถ้าเป็นแค่ความแค้นส่วนตัว กู้ผิงเซิงก็คงเข้าไปยุ่งได้ไม่ถนัดนัก
ที่กลัวคือ...อีกฝ่ายกำลังเล่นงานเขา
แน่นอนว่าอาจตายเพราะไปกระตุ้นเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ แต่ตราบใดที่กลับหอพักหรือสถานที่ปลอดภัยอย่างห้องเรียนก่อนสี่ทุ่ม แทบไม่มีทางไปกระตุ้นมันได้