เสียงกรีดร้องดังระงมขึ้นจากในห้องเรียน
กู้ผิงเซิงไล่ปลิดชีวิตนักเรียนในห้องนี้ไม่หยุด ราวกับผีดุร้ายตนหนึ่ง
แล้วกู้ผิงเซิงจะรู้สึกผิดหรือไม่งั้นหรือ?
อย่าล้อเล่นน่า
ยังไม่ต้องพูดถึงว่านักเรียนที่อยู่แถวหวังเฉวียนเคยทำเรื่องชั่วช้าหรือเปล่า ต่อให้ไม่เคย เฉินจื่อหมิงก็ไม่ได้ทำเรื่องชั่วช้าเหมือนกันหรือ?
เขาไม่เคยทำอะไรผิดสักอย่าง แต่กลับถูกคนของหวังเฉวียนฟัน กู้ผิงเซิงย่อมต้องแก้แค้น
จะปล่อยให้คนของหวังเฉวียนมาหาเรื่องไม่หยุดอย่างนั้นหรือ?
หากไม่ตอบโต้ด้วยมาตรการเด็ดขาด บางทีพวกนั้นอาจคิดว่าเขาเป็นลูกพลับนิ่มที่ใคร ๆ ก็รังแกได้จริง ๆ
อีกอย่าง พันธมิตรผู้รอดชีวิตครอบคลุมอยู่หลายห้องเรียน พอกู้ผิงเซิงลงมือ สมาชิกพันธมิตรผู้รอดชีวิตจากห้องอื่นก็ต้องชั่งน้ำหนักผลที่จะตามมาเช่นกัน
ก่อนหน้านี้ตอนจัดการหลี่อ๋าง กู้ผิงเซิงก็ทำแบบนี้
การที่กู้ผิงเซิงไม่ลงมือกับนักเรียนแปลกหน้าที่ไม่ได้มีความแค้นต่อกัน ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่แก้แค้น
“เดี๋ยวก่อน กู้ผิงเซิง ใช่นายหรือเปล่า? หยุดมือเถอะ!”
เสียงของหวังเฉวียนดังมาจากพื้น
กู้ผิงเซิงมองไปยังต้นเสียง
สิ่งที่เห็นคือหัวคนที่ทำจากไม้ นอนอยู่บนพื้น
หวังเฉวียนกลายเป็นไม้ไปอีกแล้ว
บาดแผลฉกรรจ์เมื่อครู่ไม่ได้ปลิดชีวิตหวังเฉวียน ร่างของเขาถูกฉีกเป็นชิ้นไม้ แต่โชคยังดีที่หัวไม่เสียหาย ตอนนี้จึงยังพอสื่อสารได้ชั่วครู่
“ทำไมฉันต้องหยุดมือด้วย?”
กู้ผิงเซิงยังคงใช้สุญญะเร้นกาย ซ่อนตัวอยู่ด้านข้างและเอ่ยเสียงเย็น
“ฆ่าพวกเขาไปก็ไม่มีประโยชน์ นายฆ่าฉันไม่ได้ด้วย สู้หยุดแค่นี้ดีกว่า”
หวังเฉวียนพูดขึ้นอีกครั้ง แต่น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายจะเป็นอมตะ ฉันจะหาตัวจริงของนายให้เจอ หวังเฉวียน ถ้าฉันเดาไม่ผิด ไม่ว่าจะเป็นนายที่เจอกันก่อนหน้านี้ในโรงยิม หรือนายตอนนี้ ก็เป็นร่างแยกของนายทั้งนั้น ใช่ไหม หุ่นเชิดไม้หวังเฉวียน? แต่ตัวนายเองไม่มีความสามารถแบบนี้หรอก”