หลังจากกวาดตามองสถานการณ์ในห้องเรียนอื่นอย่างละเอียด คิ้วของกู้ผิงเซิงก็ขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ในห้องเรียนไม่มีใครอยู่เลย
ไม่สิ ควรพูดว่าไม่มีผีอยู่เลยต่างหาก
โต๊ะเก้าอี้ที่เรียงกันเป็นระเบียบว่างเปล่า สิ่งที่ขาดหายไปคือนักเรียนผีดุร้ายเหล่านั้น
อาคารเรียนทั้งหลังเงียบงันจนน่าขนลุก
ในทางเดินมีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาที่ดังก้อง
กู้ผิงเซิงเดินตรวจดูทีละห้อง ห้องสอง ห้องสาม ห้องสี่ ซึ่งควรจะเป็นเช่นนั้น ห้องเรียนทั้งหมดที่มีการเรียนภาคค่ำ บัดนี้กลับปรากฏภาพเดียวกัน
ราวกับว่านักเรียนผีดุร้ายในโรงเรียนแห่งนี้หายวับไปพร้อมกัน เหลือเพียงห้องหนึ่งของพวกมันที่ยังคงสภาพครบถ้วน
“ทำไมมีผีอยู่แค่ห้องหนึ่ง?”
กู้ผิงเซิงพึมพำเสียงเบา
เหตุการณ์นี้ผิดปกติเกินไป
ถ้านักเรียนผีดุร้ายเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนผีแห่งนี้มาตั้งแต่แรก
แล้วทำไมห้องเรียนอื่นถึงว่างเปล่า?
ถ้านักเรียนห้องอื่นไม่มีตัวตนมาตั้งแต่แรก
แล้วห้องเรียนกับโต๊ะเก้าอี้พวกนี้มีไว้ทำไม?
“หรือว่าห้องอื่นอยู่ในโรงเรียนผีแห่งอื่น?”
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา กู้ผิงเซิงก็ส่ายหน้า
คงไม่ใช่เหตุผลนี้ ฟังดูฝืนเกินไป
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงรายละเอียดหนึ่งก่อนหน้านี้
ตอนที่หลี่จื้ออันกับพวกผีดุร้ายมาถึงโรงเรียนของคนเป็น นักเรียนคนอื่นนอกจากเพื่อนร่วมชั้นในห้องที่ถูกรวมเข้าด้วยกัน กลับทำราวกับมองไม่เห็นพวกมัน
ทั้งที่อยู่ในพื้นที่เดียวกัน ทั้งที่หลี่จื้ออันกับพวกยืนอยู่ตรงหน้า หรือเดินผ่านไป