ทุกคนมองเห็นตัวอักษรสีเลือดที่ปรากฏบนกระดานดำ ก็พากันอึ้งไปตามๆ กัน
พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า การบ้านครั้งนี้จะยากลำบากถึงเพียงนี้
การบ้านหนึ่ง เกมหลบหนี ให้ทุกคนที่กล่าวมาข้างต้นฆ่าฟันกันเอง...
อย่างน้อยต้องมีคนตายหนึ่งคน หรือสองคน หรือมากกว่านั้น
การบ้านสอง ยิ่งโหดร้ายกว่า ต้องมีคนตายอย่างน้อยสามคน
ในตอนนั้น ใบหน้าสวยของลั่วชิงเสวี่ยที่อยู่ด้านข้างซีดเผือด นางหวาดกลัวอย่างยิ่ง
หลี่น่าผู้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาก็มีสีหน้าหวาดหวั่นเช่นกัน หากหัวหน้าห้องคนใหม่เลือกการบ้านสองจริงๆ นางมีโอกาสสูงมากที่จะตาย... และการจะให้นางลงมือกับเพื่อนร่วมชั้นที่เคยเรียนด้วยกันมา นางทำไม่ได้...
กู้ผิงเซิงมีสีหน้าบึ้งตึง
การบ้านหนึ่งและการบ้านสอง เห็นได้ชัดว่าเป็นการบ้านที่ต้องอาศัยคนหลายคนทำร่วมกัน
เขาจำได้รางๆ ว่า วันจันทร์ถึงศุกร์ ไม่ควรเป็นการบ้านธรรมดาหรอกหรือ? วันเสาร์ต่างหากที่เป็นการบ้านรวมกลุ่มของห้อง...
เดี๋ยวก่อน...
กู้ผิงเซิงตระหนักถึงบางสิ่งอย่างรวดเร็ว
บางทีความหมายของการบ้านรวมกลุ่มของห้อง อาจไม่ใช่การสุ่มจับคนสองสามคนมาเป็นกลุ่มเล็กๆ บางที... นี่อาจเป็นการบ้านที่ทั้งห้องต้องทำ อย่างน้อยที่สุด จำนวนคนคงไม่ใช่แค่ไม่กี่คน...
กู้ผิงเซิงเหงื่อเย็นไหลอาบ
หากถึงวันเสาร์นี้จริงๆ จะมีคนตายมากเท่าไหร่?
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาครุ่นคิดเรื่องนี้
โดยไม่ลังเล กู้ผิงเซิงเลือกการบ้านหนึ่ง
ลั่วชิงเสวี่ยและหลี่น่าอยู่ในการบ้านสอง หากการบ้านสองดำเนินไปจริง โดยไม่มีใครอื่นเข้าแทรกแซง ผู้ชนะคนสุดท้ายคงจะเป็นเสิ่นเช่อและหวงเจียหาว คนหนึ่งหัวไว อีกคนสู้เป็น ทั้งสองคงจะร่วมมือกันจัดการกับคนอื่น ส่วนหวงฟ่านเจ้าอ้วนขี้เกียจนั่น กู้ผิงเซิงมองข้ามไปเลย