กู้ผิงเซิง: [พูดเพ้อเจ้ออะไร เอาล่ะ ดึกมากแล้ว รีบนอนเถอะ]
ลั่วชิงเสวี่ย: [อืม ๆ... ฝันดีนะ]
ในตอนนี้
ลั่วชิงเสวี่ยซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม แก้มแดงระเรื่อ
ไม่รู้ว่าไอ้กวางโง่นั่นจะจับอะไรได้หรือเปล่า เมื่อกี้คำพูดของเธอมันเหมือนจะตายตามกันเลยนะ...
แต่ดูท่าจะไม่มีอะไร เธอถอนหายใจเบา ๆ
นอกจากลั่วชิงเสวี่ยแล้ว คนรู้จักคนอื่น ๆ ก็ติดต่อกู้ผิงเซิงมาด้วย อย่างอาจารย์ที่ปรึกษาและหัวหน้าห้อง ทั้งสองตกใจที่กู้ผิงเซิงได้รับคำชมเชยทั้งมหาวิทยาลัย
แม้กระทั่งซูหยางกับหวงเจียหาวก็ยังมาอวยพร
อย่างไรก็ตาม นอกจากอดีตหัวหน้าห้องเย่หวั่นซิงที่ซักไซ้ไม่เลิกแล้ว อีกสามคนก็ไม่ได้ถามต่อ พวกเขาอาจรู้ว่ากู้ผิงเซิงมีความลับ เพื่อไม่ให้กู้ผิงเซิงรำคาญ พวกเขาจึงไม่ถาม
เย่หวั่นซิง: [เฮ้ย ๆ กู้ผิงเซิง บอกฉันหน่อยเถอะนะ ทำยังไงถึงได้แบบนั้น]
กู้ผิงเซิง: [.... ตรงทางเดินหน้าห้องฉันมีกล่องสมบัติใบหนึ่ง ฉันเก็บขึ้นมาเปิด ก็เป็นแบบนั้นแหละ]
เย่หวั่นซิง: [ไม่เชื่อ ไม่เชื่อ บอกฉันเถอะนะ]
กู้ผิงเซิง: [...]
กู้ผิงเซิงถอนหายใจ เมื่อเผชิญหน้ากับอดีตหัวหน้าห้องผู้ไร้ซึ่งความฉลาดทางอารมณ์เช่นนี้ เขาก็ได้แต่ตอบโต้ด้วยความเงียบเย็นชา
เที่ยงคืน
ซูหยางทำการบ้านที่ไม่ได้กินข้าวทั้งวันเสร็จ
นักศึกษาทุกคนในห้องการเงินหนึ่งก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนการบ้านเสร็จดังขึ้นข้างหู
[ซูหยางทำการบ้านของห้องเสร็จแล้ว]
[รางวัลเพื่อนร่วมห้องทุกคนได้รับขนมปังอัดเม็ด x10, น้ำ 500 มล. x2]
[คะแนนการบ้านเป็น C ซูหยางได้รับน้ำ 500 มล. เพิ่มอีก x1]
[รางวัลข้างต้นได้จัดวางไว้ในกระเป๋าส่วนตัวแล้ว]