กู้ผิงเซิงเหลือบมองเย่หวั่นซิง
ข้อนี้เป็นความจริง
แม้เย่หวั่นซิงจะเป็นหัวหน้าห้อง แต่ก็เพราะเป็นหัวหน้าห้องนี่แหละ เพื่อนร่วมห้องหลายคนถึงไม่ชอบเธอ
อย่างเช่น บางครั้งมีกิจกรรมจุกจิกที่เป็นพิธีการไร้สาระ ไม่มีเพื่อนร่วมห้องคนไหนอยากเข้าร่วม แต่วิทยาลัยกลับกำหนดให้แต่ละห้องต้องส่งคนเข้าร่วมจำนวนหนึ่ง
เย่หวั่นซิงจะจับฉลากในกลุ่มห้อง แล้วใครถูกจับก็ต้องมาเข้าร่วม วิธีการนี้โดยไม่รู้ตัวก็ทำให้เธอไปขัดใจเพื่อนร่วมห้องไม่น้อย
อีกอย่างคือเพื่อนร่วมห้องจำนวนมากมักโดดเรียนในวิชาชิล ๆ อาจารย์วิชาชิล ๆ บางครั้งก็จะให้หัวหน้าห้องแต่ละห้องเช็คชื่อ
หัวหน้าห้องบางคนอาจจะข้ามเพื่อนที่สนิทกัน ไม่เช็คชื่อ
แต่เย่หวั่นซิงกลับซื่อตรงเกินไป ใครไม่มา เธอเช็คชื่อทั้งหมดทุกราย
ดังนั้นหลายสิ่งที่เย่หวั่นซิงทำ โดยไม่รู้ตัวก็ทำให้เธอขัดใจใครหลายคน โดยเฉพาะถูกเพื่อนร่วมห้องผู้หญิงรังเกียจ...
ดูเหมือนจะถูกหวังจื่อหานกับพวกกีดกันด้วยกระมัง?
"อย่าไปสนใจว่าใครไม่ชอบเธอ แต่ให้สนใจว่าใครชอบเธอ เข้าใจไหม? เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะทำให้ทุกคนชอบ"
กู้ผิงเซิงปลอบโยน
"แล้วกู้ผิงเซิง นายชอบฉันไหม?"
เย่หวั่นซิงถาม ทว่าพอถามจบ เธอก็รู้สึกไม่เหมาะขึ้นมาเอง "ฉัน ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น..."
"เธอเป็นเพื่อนไม่กี่คนของฉันในห้อง" กู้ผิงเซิงตอบอย่างจริงจัง
"ขอบใจนะ ผิงเซิง มีนายดีจริง ๆ..."
เย่หวั่นซิงกล่าวขอบคุณเบา ๆ