สองทุ่ม
[ช่องแชทประจำชั้น]
หวงฟ่าน: [ข้าตายแล้วก็ไม่มีวันปล่อยพวกแกไป... หวังจื่อหาน จงเจียรุ่ย หลิวเฉียง หลี่จื้ออัน หม่าถิง...]
จ้าวหมิง: [@หวงฟ่าน เชิญเล่าเรื่องของเจ้า]
หลงไห่: [โอ้ นี่ไอ้หวงฟ่านหมูอ้วนนี่นา ตายได้ยังไง]
หวงฟ่าน: [ข้าถูกฆ่าตาย...]
หลงไห่: [ตายก็ดีแล้ว แกโง่ อัปลักษณ์ แล้วก็อ้วน มีชีวิตก็เปลืองอากาศ]
ตอนยังมีชีวิต หลงไห่ก็เคยรังแกหวงฟ่านไม่น้อย ทีนี้ต่อให้ตายกันทั้งคู่ หลงไห่ก็ยังใช้คำพูดบีฑาหวงฟ่านเช่นเดิม ขณะที่หวงฟ่านเองก็อ่อนแอ เมื่อเผชิญกับการรังแกของหลงไห่ เขาก็ไม่เลือกที่จะโต้ตอบ
ถานลี่ลี่: [เย่หวั่นซิง ไอ้นังแพศยา ฉันจะฆ่าแกให้ได้สักวัน!]
เย่หวั่นซิง: [พวกคนตายก็ชอบส่งเสียงเห่า]
การด่าทอระลอกใหม่เริ่มขึ้น
[นักเรียนหลินเหยาได้ตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของท่านแล้ว]
หลินเหยา: [อะไร]
เห็นคำตอบที่เย็นชาของหลินเหยา กู้ผิงเซิงก็ไม่ได้ไม่พอใจ
กู้ผิงเซิง: [ผมอยากถามว่า ตอนนี้คุณคือหลินเหยาหรือเปล่า]
หลินเหยา: [ก็ถามเรื่องไร้สาระ ฉันไม่ใช่หลินเหยา แล้วคุณหรือไง]
กู้ผิงเซิง: [ผมหมายถึง ตอนนี้คุณกับตอนมีชีวิต มีอะไรที่แตกต่างไหม แล้วก็ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน คุณกับหลงไห่พวกมันพบเจอกันได้ไหม]
หลินเหยาไม่ตอบ แต่เลือกใช้ความเงียบจัดการ
กู้ผิงเซิง: [ถ้าคุณไม่สามารถตอบได้เพราะเหตุผลบางอย่าง คุณเลือกส่งเครื่องหมายมหัพภาคก็ได้]
หลินเหยา: [ ]
มองเครื่องหมายมหัพภาคที่หลินเหยาส่งมา ใจของกู้ผิงเซิงก็กระจ่างขึ้นบ้าง
กู้ผิงเซิง: [อีกหนึ่งคำถาม หม่าถิงไม่ใช่หรือที่คอยปกป้องคุณตลอดก่อนคุณตาย ทำไมคุณถึงเลือกผูกใจเจ็บเขา]
หลินเหยา: [ไม่ใช่เรื่องของคุณ ถ้าถามมากอีก ฉันจะฆ่าคุณ!]
กู้ผิงเซิง: [ถ้าคุณทำได้ ก็ลองดู]