"ตามข้อตกลง กล่องสมบัติใบนี้ควรเป็นของฉัน"
กู้ผิงเซิงพูด จากนั้นก็เหลือบมองหลินรั่วเหยา
"ก็ต้องดูว่านายจะเอามันไปได้ไหม"
หลินรั่วเหยาส่งเสียงฮึอย่างไม่พอใจ
กู้ผิงเซิงมองดูต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ มันค่อนข้างสูง อย่างน้อยก็หลายเมตร กล่องสมบัติอยู่บนกิ่งใหญ่เหนือลำต้น ดูท่าแล้วก็ไม่หยิบง่าย ๆ เสียด้วย
กู้ผิงเซิงลองปีนต้นไม้ดู แต่กลับพบว่าปีนไม่ขึ้นเลยสักนิด ถึงเขาจะมีแรงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีทักษะในการปีนต้นไม้
หลินรั่วเหยาที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ มองกู้ผิงเซิงด้วยท่าทีสะใจเล็กน้อย "ฉันว่าเราไปหากล่องสมบัติใหม่ดีกว่า กล่องสมบัติเงินใบนี้ดูไม่มีวาสนากับนายเลยนะ"
มีคำพูดหนึ่งว่า อยากให้เพื่อนสบายดี แต่ก็ไม่อยากให้เพื่อนรวยเกินหน้า หลินรั่วเหยาก็เป็นคนแบบนั้น
โดยเฉพาะทุกครั้งที่เธอต้องคุกเข่าขอร้องให้ผีร้ายออกไป กู้ผิงเซิงก็จะมองเธอด้วยสายตาประหลาด ซึ่งทำให้หลินรั่วเหยาไม่พอใจอย่างมาก
เลยไม่อยากให้กู้ผิงเซิงได้กล่องสมบัติดี ๆ ใบนี้
ทว่าวินาทีต่อมา กู้ผิงเซิงก็หายตัวไป ต่อหน้าต่อตาหลินรั่วเหยา
"ใช้พรสวรรค์สินะ พรสวรรค์ของนายเกี่ยวข้องกับการล่องหน แต่การล่องหนของนายไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่เลย"
หลินรั่วเหยาพูดอย่างมั่นใจ
ไม่นาน เพียงไม่กี่วินาที หลินรั่วเหยาก็พบด้วยความตกตะลึงว่า กล่องสมบัติบนต้นไม้ใหญ่หายไปแล้ว
กู้ผิงเซิงที่ใช้สุญญะเร้นกายอย่างสมบูรณ์ กลับมาปรากฏตัวบนพื้นอีกครั้ง เขาหยิบกล่องสมบัติออกมาจากกระเป๋าสัมภาระส่วนตัว
[กล่องสมบัติเงินขั้นต่ำ]
กู้ผิงเซิงถือกล่องสมบัติ พลางเลิกคิ้วให้หลินรั่วเหยา