“ทำไงดี อย่าเลือกฉันนะ ฉันไม่อยากตาย!”
ถานลี่ลี่แตกตื่นเป็นคนแรก
เธอไม่เคยฝันว่าจะถูกเลือก
“เอ่อ ท่านหัวหน้าห้อง ฉันขอร้องล่ะ อย่าเลือกการบ้านข้อหนึ่งเลย ฉันไม่อยากตาย!!!”
ถานลี่ลี่รีบตะโกน
ไม่นาน นางก็กัดฟันพูดต่อ “ถ้าท่านไม่เลือกฉัน ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อท่าน! ท่านอยากทำอะไรกับฉันก็ได้ทั้งนั้น!”
หลงไห่ตอนนี้ตื่นตระหนกสุดขีด
แม้เขาเคยเรียนหมากรุกจีน แต่ก็มีโอกาสแพ้ ถ้าแพ้ก็คือตาย
แล้วคู่ต่อสู้ของเขาคือเสิ่นเช่อที่เรียนเก่งที่สุดในห้อง เขาจะชนะได้ยังไงกัน?!
เขาตะคอก “หัวหน้าห้องคนใหม่ ฉันไม่สนว่านายคือใคร แต่นายอย่าเลือกการบ้านข้อสองนะ การบ้านข้อสองมันทำให้ถึงตายได้! นายเลือกข้อสามสิ กระโดดจากตึกก็ไม่ได้แปลว่าจะตายเสมอไป!
ถ้านายเลือกข้อสอง แล้วฉันรู้ว่านายเป็นใคร ฉันจะฆ่านายให้ได้!”
หวงเจียหาวมองจนอึ้ง
เขาไม่คิดว่าหลงไห่จะโง่ได้ขนาดนี้
“นั่นมันชั้นหกนะ หลงไห่!” เย่หวั่นซิงตะโกน
“แล้วไง? ฉันไม่สน ฉันไม่อยากตาย ถ้าแกอยากตายก็ไปตายเอง!”
หลงไห่ตวาดใส่เย่หวั่นซิง
อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ
หวงเจียหาวได้แต่เอามือปิดหน้า ไม่อยากมองเขา
กู้ผิงเซิงแสยะยิ้มบางๆ
เดิมทีเขายังรู้สึกผิดอยู่ในใจ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการบ้านข้อสองคือตัวเลือกที่ดีที่สุด
หลงไห่เองก็เคยมีเรื่องกับเขามาก่อน
แววตาของกู้ผิงเซิงเริ่มเป็นประกายอันตราย เขารู้สึกว่าอำนาจชี้เป็นชี้ตายเพื่อนร่วมห้องนี้ชวนให้หลงใหลเกินไป หากมีใครในห้องหาเรื่องตน แล้วเกิดการบ้านที่เกี่ยวข้องกับคนนั้นขึ้นมา ก็สามารถเลือก...
อย่าว่าแต่เลย รู้นะว่าสะใจ
[ฉันเลือก การบ้านข้อสอง]
กู้ผิงเซิงคิดในใจ
เมื่อกู้ผิงเซิงเลือก
ตัวอักษรสีเลือดก็เริ่มเปลี่ยนไป
การบ้านข้อสองยังคงอยู่บนกระดานดำ
ส่วนเสิ่นเช่อและหลงไห่ ก็เตรียมทำการบ้าน
วินาทีต่อมา
กระดานหมากรุกจีนหนึ่งชุดปรากฏขึ้นบนแท่นบรรยาย