"เอาล่ะ ข้ากลับมาแล้วนี่ไง เสี่ยวเสวี่ย"
กู้ผิงเซิงลูบหัวเล็ก ๆ ของลั่วชิงเสวี่ย แล้วยิ้มบาง ๆ
จากนั้น
รอยยิ้มของกู้ผิงเซิงก็แข็งค้าง
เขากวาดตามองเพื่อนในห้อง หมุนมองรอบทิศ ก็พบว่าเหลืออยู่เพียง 15 คน รวมตัวเขาเองก็เป็น 16
กู้ผิงเซิงพินิจดูอีกครั้งว่าในนั้นมีเพื่อนร่วมห้องของตนอยู่หรือไม่
หลิวเฉียงยังอยู่ แต่หลี่จื้ออันกับหวงเทียนกลับไม่อยู่เสียแล้ว
อัตราคัดออกอย่างน้อยก็เกินครึ่ง ที่จริงกู้ผิงเซิงยังรู้สึกว่า นี่นับว่าเป็นสถานการณ์ที่ค่อนข้างโชคดีแล้วด้วยซ้ำ...
"คนที่เหลือ ไปกันหมดแล้ว หรือว่ายังไม่กลับมา"
กู้ผิงเซิงถาม แม้จะรู้สึกว่าตัวเองถามไปอย่างเปล่าประโยชน์
ก็เพราะเพื่อนร่วมห้องสองคนของเขาไม่อยู่แล้ว ในใจของกู้ผิงเซิงจึงยังมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ หลงเหลืออยู่
หวงเทียน หลี่จื้ออัน แล้วก็หลิวเฉียงที่ยังมีชีวิตอยู่
เพื่อนร่วมห้องสามคนนี้ คือพี่น้องที่กู้ผิงเซิงสนิทสนมด้วยเป็นอย่างดีในมหาวิทยาลัย แต่ตอนนี้เหลือเพียงคนเดียวแล้ว
มีคำพูดหนึ่งว่าอย่างไรนะ หากความสัมพันธ์กับผู้อื่นไม่แน่นแฟ้นนัก ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คนที่สนิทที่สุดในมหาวิทยาลัยก็คือเพื่อนร่วมห้อง...
กู้ผิงเซิงก็เป็นคนเช่นนั้น เพื่อนของเขามีไม่มาก เพื่อนร่วมห้องสามคน ลั่วชิงเสวี่ย และเย่หวั่นซิง...
แต่ตอนนี้เพื่อนร่วมห้องหายไปถึงสองคน...
"คนอื่น ๆ ตายหมดแล้ว"
เย่หวั่นซิงเอ่ยเสียงต่ำ
"คนที่เหลือก็อยู่กันครบแล้ว ต้องรออยู่ในห้องเรียนให้คนอื่น ๆ กลับมา เธอเป็นคนสุดท้ายที่กลับมา ดังนั้นที่เธอเห็นอยู่ ก็คือทุกคนที่เหลืออยู่แล้ว"
หลิวเฉียงตบไหล่กู้ผิงเซิง "ทำใจเสียเถอะ เพื่อน ห้องอื่นบางห้องเหลือแค่แปดคน สถานการณ์เรายังนับว่าดีกว่า และก็ดีที่ฉันโชคดี ไม่งั้นฉันก็ไปกับพวกเขาแล้วเหมือนกัน"