"วันนี้เรายังจะไปออกกำลังกันอีกไหม" ลั่วชิงเสวี่ยถาม
"วันนี้ฉันไม่อยากขยับตัวแล้ว" กู้ผิงเซิงบอก "สู้เราเดินเล่นกันสักหน่อย พักผ่อน..."
"กู้ผิงเซิง นายกำลังซึมอยู่หรือเปล่า"
เย่หวั่นซิงถาม พร้อมกับใช้นิ้วจิ้มแก้มกู้ผิงเซิง
ลั่วชิงเสวี่ยกระโดดขึ้นปัดมือเย่หวั่นซิงออก
"นี่ทำอะไรน่ะ เชอะ อย่ามาแตะกู้ผิงเซิงนะ"
"งั้นฉันแตะเธอแทน"
เย่หวั่นซิงรีบเอามือไปจั๊กจี้รักแร้ลั่วชิงเสวี่ย ลั่วชิงเสวี่ยหัวเราะไม่หยุด ดิ้นไปดิ้นมา
มองสองสาวที่ดูอบอุ่น กู้ผิงเซิงเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร แต่มันก็ช่วยบรรเทาอารมณ์ขุ่นมัวของเขาลงได้
"ฉันต้องสารภาพกับพวกเธอ ว่าฉันคือหัวหน้าห้องคนใหม่ และแบบฝึกหัดสัปดาห์นี้ ฉันเป็นคนเลือกเอง"
กู้ผิงเซิงมองทั้งสองคน แล้วพูดขึ้นกะทันหัน
"อืม ผิงเซิง เรารู้หรอก จริง ๆ นอกจากเราแล้ว ก็มีหลายคนคาดเดาว่านายหรือไม่ก็หลี่เจี๋ยเหย่เป็นหัวหน้าห้องคนใหม่ ซึ่งแน่นอนว่าโอกาสเป็นนายนั้นสูงกว่า" ลั่วชิงเสวี่ยบอก
"พวกเธอรู้ก็ดีแล้ว"
กู้ผิงเซิงลูบศีรษะเล็ก ๆ ของลั่วชิงเสวี่ย "ฉันนึกว่า เธอจะทำหน้าไม่พอใจซะอีก เพราะฉันปิดบังเรื่องบางอย่างไว้"
"ก็ปกติดีนี่ ผิงเซิง พวกเราเข้าใจนายนะ แล้วก็ทุกครั้งที่นายเลือกแบบฝึกหัด ก็เพื่อเพื่อนร่วมชั้นไม่ใช่หรือไง พวกเราเข้าใจนายทั้งนั้นแหละ"
ลั่วชิงเสวี่ยเอียงศีรษะนิดหน่อย เอ่ยเบา ๆ
"ทำดี ๆ ละ หัวหน้าห้องคนใหม่ มีอะไรไม่รู้ถามฉันที่เป็นรุ่นพี่ได้นะ"
เย่หวั่นซิงตบไหล่กู้ผิงเซิง
"ได้"
กู้ผิงเซิงพยักหน้า
ทั้งสามเดินเล่นต่อ ลั่วชิงเสวี่ยยืนข้างซ้ายกู้ผิงเซิง เย่หวั่นซิงยืนข้างขวากู้ผิงเซิง
แล้วทั้งสามก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง
...
"หลี่จื้ออันกับหวงเทียนตายแล้ว"
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง กู้ผิงเซิงก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ
"ฉันยังคิดอยู่เลยว่าพวกเราในกลุ่มจะรอดชีวิตกันตลอดรอดฝั่ง แต่นึกไม่ถึงว่า... หลี่จื้ออันยังมีค่าร่างกายมากกว่าคนปกติถึง 10 แต้ม ก็ยังมาตายในประตูผีอีก"