หลังสี่ทุ่ม
หลินรั่วเหยาส่งข้อความหากู้ผิงเซิง
หลินรั่วเหยา:【กู้ผิงเซิง ไอ้บ้าเอ๊ย นายอยู่ไหน รอตั้งนานแล้ว ไอ้เวร】
กู้ผิงเซิง:【อ้อ จริงสิ ลืมบอกเธอไปเลยว่าฉันจะนอนแล้ว】
กู้ผิงเซิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมบอกหลินรั่วเหยาไป เมื่อครู่ตอนเย่หวั่นซิงอาบน้ำ เขามัวแต่คุยกับลั่วชิงเสวี่ย...
หลินรั่วเหยา:【นอนบ้าบออะไร รีบลุกขึ้นมา! นายไม่หากล่องสมบัติแล้วหรือไง?】
กู้ผิงเซิงบอกเธอว่ามีห้องฝึกค่าสติอยู่ในโรงยิม พร้อมทั้งบอกว่าตอนนี้ค่าสติของเขาต่ำมาก จึงไปไม่ได้
หลินรั่วเหยา:【ให้ตายสิ มีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ พรุ่งนี้ฉันจะไปดูที่โรงยิมบ้าง】
กู้ผิงเซิง:【คืนนี้เธอยังจะหากล่องสมบัติไหม?】
หลินรั่วเหยา:【แน่นอน ฉันออกมาแล้วนี่】
กู้ผิงเซิง:【งั้นก็แบ่งกล่องที่หาได้ให้ฉันครึ่งหนึ่ง】
หลินรั่วเหยา:【ไอ้เวรเอ๊ย#%***】
...
หลินรั่วเหยามองข้อความที่กู้ผิงเซิงส่งมา มุมปากกระตุก
“ยังจะมาแบ่งครึ่งกับนายอีก หน้าหนาไปหรือเปล่า?”
หลินรั่วเหยาปิดช่องแชทอย่างเอือมระอา ตั้งใจจะทำตามสัญญาณจากเรดาร์กล่องสมบัติเพื่อไปหากล่องสมบัติใบใหม่
วันนี้หาให้ได้สักใบก็น่าจะพอแล้ว ถ้ากู้ผิงเซิงไม่อยู่ด้วย...