ผู้คนจำนวนไม่น้อยพากันหวาดผวา เพราะการที่เย่หวั่นซิงใช้อำนาจหน้าที่เล่นงานคู่ขัดแย้งส่วนตัวระหว่างทำภารกิจนั้น เป็นพฤติกรรมที่ถูกต้องแล้วจริงหรือ?
ทว่า
แม้เย่หวั่นซิงจะทำพฤติกรรมเช่นนั้น แต่ในห้องก็ยังมีคนจำนวนมากเข้าข้างเย่หวั่นซิง
แน่นอนว่า ก็มีไม่น้อยที่เงียบงัน แต่ในใจกลับระแวงเย่หวั่นซิงอยู่ลึก ๆ แล้ว...
...
...
ยามเย็น หลี่เจี๋ยเหย่เพิ่งวิ่งเสร็จจากสนามกีฬา กำลังจะกลับหอพักไปอาบน้ำ
แต่ในเวลานี้เอง
คนกลุ่มใหญ่เดินตึงตังมุ่งตรงมาทางหลี่เจี๋ยเหย่
หลี่เจี๋ยเหย่เลิกคิ้วเล็กน้อย
เรื่องแบบนี้แม้ไม่เกิดขึ้นบ่อยนัก แต่ก็มีให้เห็นเป็นครั้งคราว
แม้ว่ามหาวิทยาลัยหยางเฉิงจะเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีพอควร แต่พวกนักเลงอย่างหวงเจียหาวก็มีไม่น้อย นักเลงบางคนได้ยินว่าหลี่เจี๋ยเหย่ต่อยตีเก่ง ก็มีหลายคนที่หาเรื่องเขา
ทว่า ทุกครั้งที่พวกนักเลงมา หาเรื่อง หลี่เจี๋ยเหย่ก็จะส่งพวกมันกลับไปด้วยหมัด
ดังนั้น
หลี่เจี๋ยเหย่จึงสร้างศัตรูไว้ไม่น้อยเป็นการลับหลัง
โดยเฉพาะตอนนี้ที่กฎระเบียบมหาวิทยาลัยและกฎหมายไม่สามารถควบคุมได้แล้ว เรื่องแบบนี้ก็ยิ่งจะเกิดมากขึ้นเรื่อย ๆ
ภายในมหาวิทยาลัย การฆ่าคนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
“หลี่เจี๋ยเหย่ ไม่คิดเลยใช่ไหมว่าข้าจะมาอีก”
นักเลงหัวโจกมองหลี่เจี๋ยเหย่อย่างเย้ยหยัน พลางหัวเราะแหะ ๆ
“ที่นี่ไม่เหมาะจะเป็นที่เจรจา”
หลี่เจี๋ยเหย่มองไปรอบ ๆ
นักศึกษาจำนวนมากต่างมองพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ก็จริง เจ้าอยากไปหาที่ตายในที่ไม่มีคน ข้าก็จะตามใจเจ้า
ยังไงซะก็เป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่เก่งที่สุด ขี้แพ้ชวนตีสินะ ข้าเข้าใจ”