ซูหยาง: [เดี๋ยวก่อน @หลินเหยา หลินเหยา มันมีปัญหานะ วันนี้คนที่ฆ่าเธอคือเย่หวั่นซิง ไม่ใช่หม่าถิง หม่าถิงแค่ปกป้องเธอไม่ได้ ทำไมเธอถึงจะจัดการหม่าถิงล่ะ]
หลี่เจิน: [นั่นน่ะสิ แปลกจัง หรือว่าหลินเหยาจะแค้นหม่าถิงที่ปกป้องเธอไม่ได้]
หลินเหยา: [เหอะ... เขาทำอะไรลงไป เขารู้แก่ใจดี... ฉันไม่ปล่อยเขาไว้แน่ หม่าถิง แกสมควรตายยิ่งกว่าเย่หวั่นซิงอีก ฉันต้องสับแกให้เป็นชิ้น ๆ...]
บางทีอาจเป็นเพราะแม้จะกลายเป็นผีแล้วก็ยังมีหน้ามีตา
หลินเหยาตายไปก็ยังไม่ยอมบอกว่าหลังจากเธอตาย หม่าถิงทำเรื่องสัตว์ ๆ อะไรกับเธอบ้าง
เสิ่นเช่อ: [ว้าว นี่หม่าถิงทำอะไรหลินเหยาจริงหรือ ดูท่าทางเหมือนจะแค้นหม่าถิงมากกว่าเย่หวั่นซิงอีกนะ]
หวงเจียหาว: [@หม่าถิง แกไปทำเหี้ยอะไรลงไป หลินเหยาถึงเกลียดแกขนาดนี้]
ในตอนนี้
หม่าถิงกำลังตัวสั่นงันงกอยู่ในหอพัก
เพื่อนร่วมห้องข้าง ๆ ถามด้วยความสงสัยว่า “หม่าถิง นายไปทำอะไรไว้ หลินเหยาถึงเกลียดนายขนาดนี้”
“ฉะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน... ฉัน ฉันแค่ปกป้องเธอไม่ได้...”
หม่าถิงยิ้มแหย ๆ
เขาไม่กล้าพูดเด็ดขาดว่าตัวเองทำอะไรกับหลินเหยาไปบ้าง
เพราะเรื่องที่ควรทำ เขาก็ทำไปหมดแล้ว
เรื่องที่ไม่ควรทำ ก็ทำไปเช่นกัน
ไม่นานหลินเหยาก็หายเงียบไป
หลายคนก็พากันมองว่าหลินเหยาเป็นหญิงสารเลวเนรคุณ ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรผิด แค่ปกป้องเธอไม่ได้ เธอก็แค้นถึงเพียงนี้...
หม่าเสี่ยวลี่และถานลี่ลี่ก็ปรากฏตัวขึ้น ดูเหมือนว่านักเรียนทุกคนที่ตายไปแล้ว จะสามารถส่งข้อความได้หลังจากสองทุ่ม