เจี่ยนหยวนไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
เธอคงไม่ได้กำลังจะถูกลักพาตัวใช่ไหม?
ชาวดาวบลูสตาร์ รีบมาช่วยที! เธอกำลังจะถูกมนุษย์ต่างดาวทำร้ายจนตายแล้ว!
คนที่อยู่ด้านหลังสูงใหญ่ราวกับกำแพง ฝ่ามือไม่ได้ออกแรงมากนัก แต่กลับปิดกั้นตำแหน่งที่ทำให้เธอส่งเสียงได้อย่างพอดิบพอดี
ท่ามกลางเสียงอึกทึกของผู้คน คนคนนั้นโน้มเข้ามาใกล้หูเธอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ไม่ต้องกลัว ฉันเอง”
เจี่ยนหยวนคิดว่าตัวเองคงจำคนจากเสียงไม่ได้
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำเสียงสุขุมเยือกเย็นของอีกฝ่ายมีเอกลักษณ์เกินไปหรือไม่ เธอถึงจำได้ทันทีว่าเป็นใคร
ฉู่เย่า
เจี่ยนหยวนผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วพยักหน้าเบา ๆ
เป็นการบอกว่าเธอจะไม่ส่งเสียง
ฝ่ามือที่ปิดปากเธอคลายออก เลื่อนลงมาจับข้อมือ แล้วพาเธอเดินไปด้านหนึ่ง
ฉู่เย่าราวกับมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ในความมืดได้อย่างชัดเจน ท่ามกลางความมืดสลัวที่ค่อนข้างวุ่นวายในห้องโถง เขาหลบเลี่ยงผู้คนและของตกแต่งนานาชนิดได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะอ้อมออกทางประตูด้านข้าง
เขาพาเธอมาหยุดอยู่ริมหน้าต่างที่ไร้ผู้คน
ครู่ต่อมา
เสียงปีกกระพือแหวกอากาศก็ดังขึ้น
เจี่ยนหยวนมองเห็นอินทรียักษ์ผู้สง่างามน่าเกรงขามที่ร่อนลงข้างหน้าต่างได้ชัดเจนใต้แสงจันทร์
*
บนหลังคา
เจี่ยนหยวนนั่งอยู่บนหลังอินทรียักษ์ ขยับตัวอย่างตื่นตาตื่นใจ
เธอไม่คิดเลยว่าอินทรียักษ์จะใช้เป็นแท่นชมวิวกลางอากาศข้างหลังคาได้ ทำให้มองเห็นทิวทัศน์เบื้องล่างได้ทั่วทั้งผืน