ภายในห้องจัดเลี้ยง
เจี่ยนหยวนเพิ่งก้าวเข้ามา โหยวจินน่าก็เดินเข้ามาหา
“เมื่อกี้เธอไปไหนมา?”
พูดพลางกุมฝ่ามือของเจี่ยนหยวนไว้ “มือเย็นจัง”
เจี่ยนหยวนโกหกอย่างไม่ค่อยชำนาญ
“เมื่อกี้ไปหาห้องพัก แต่ดันเดินไปถึงหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว เลยโดนลมเย็นอยู่พักหนึ่ง”
โหยวจินน่าไม่สงสัยอะไร เธอใช้มือข้างหนึ่งจัดกระโปรงชุดราตรีของตัวเอง
“ดีนะที่เธอไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นผู้จัดงานคืนนี้คงโดนสอบสวนแน่ เกิดเรื่องพลังงานภายในอาคารไม่พอใช้ขึ้นมาได้ยังไงกัน”
เธอจูงมือเจี่ยนหยวนเดินไปยังกลางห้องโถง
ระหว่างเดิน โหยวจินน่าก็พูดขึ้นว่า
“ได้ยินว่าเมื่อกี้ยังเพิ่มกำลังรักษาความปลอดภัยด้วย กลัวว่าจะมีคนฉวยโอกาสตอนชุลมุนก่อเรื่อง”
ตอนนี้จะส่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาแล้วมีประโยชน์อะไร?
คนเขาไปกันหมดแล้ว
เจี่ยนหยวนคิดเงียบ ๆ
โหยวจินน่าพาเธอไปยังโซฟาตัวหนึ่งตรงกลางห้องโถง ก่อนกดไหล่ให้เธอนั่งลง
“นั่งอยู่ตรงนี้นะ อย่าวิ่งหายไปไหนอีก ฉันรู้สึกว่างานเลี้ยงคืนนี้มีอะไรแปลก ๆ”
เจี่ยนหยวนรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นห่วง จึงนั่งอยู่บนโซฟาอย่างว่าง่าย แล้วเลือกหยิบขนมชาบนโต๊ะ
แต่การนั่งอยู่ตรงกลาง
ย่อมสะดุดตากว่าหลบอยู่ตรงมุมมาก
ไม่นานก็มีคนเดินเข้ามาชวนเธอคุย
หลินเอินเท่อถือแก้วเครื่องดื่มเดินเข้ามา หน้าปัดนาฬิการาคาแพงบนข้อมือสะท้อนแสงระยิบระยับ
ท่วงท่าของเขายังคงสง่างามไร้ที่ติ
“คุณหนูเจี่ยน เมื่อครู่เราคุยกันไม่จุใจเลย ไม่ทราบว่าจะพอแบ่งเวลาให้ผมอีกสักหน่อยได้ไหมครับ?”
เจี่ยนหยวนเม้มริมฝีปาก
“ได้ค่ะ”
เธอยังอยากรู้เรื่องสำนักข่าวซิงเฟิงให้มากกว่านี้