เจี่ยนหยวนกระตุกผ้าปูที่นอนอีกครั้ง
“วันนี้นายต้องซักผ้าปูที่นอนให้ฉัน”
เซิ่งจิ้นอวี่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า “หมายความว่ายังไง? รังเกียจฉันหรือ?”
เขาปัดผมหน้าม้า เผยใบหน้าหล่อเหลาเจือแววโหดเหี้ยมออกมาอย่างเต็มที่ ก่อนจะโน้มเข้ามาใกล้เจี่ยนหยวนอีกนิด
“เธอยอมให้คนอย่างฮั่วเหยียนตามจีบ แล้วกลับมารังเกียจฉันงั้นเหรอ? เฮ้ย ต่อให้เป็นคนตาบอดก็ไม่มีทางเลือกแบบนั้นหรอก”
เจี่ยนหยวน “ฉันไม่เคยบอกสักหน่อยว่ายอมให้เขาตามจีบ!”
เข้าใจผิดกันได้ยังไงกัน!
ส่วนเธอก็แค่คนซื่อ ๆ เป็นชาวเน็ตผู้บริสุทธิ์ เป็นไกด์น่าสงสารคนหนึ่ง ทำไมคนพวกนี้ถึงต้องมาคอยหาเรื่องเธอด้วย?
เธอโกรธจนคว้าหมอนของตัวเองฟาดใส่เซิ่งจิ้นอวี่
“ลงมาจากเตียงฉันเดี๋ยวนี้!”
พอเผชิญหน้ากับเจ้าหมูตัวนี้ เจี่ยนหยวนก็มักควบคุมแรงกระตุ้นที่อยากทุบเขาให้แหลกแล้วคลุกเคล้าจนกลายเป็นลูกชิ้นหมูเด้ง ๆ ไม่ได้
เซิ่งจิ้นอวี่เบี่ยงตัว หลบการโจมตีของเธอได้อย่างง่ายดาย
จะว่าไป เขาชินกับการโดนเจี่ยนหยวนดุแล้ว แถมยังรู้สึกสนุกอยู่บ้างเวลายั่วโมโหเธอได้
โดนเธอทุบสักสองสามทีก็รู้สึกสบายดีเหมือนกัน
“ทำอะไรน่ะ? เธอใช้ความรุนแรงกับฉันอีกแล้ว—”
เซิ่งจิ้นอวี่ชะงักคำพูด มือที่เดิมทีตั้งใจจะห้ามเจี่ยนหยวนกลับคว้าท่อนแขนของเธอไว้ สายตาจับจ้องข้อมือเรียวบาง
บนข้อมือมีรอยช้ำสีเขียวอมม่วงเป็นวง เห็นชัดว่าเกิดจากการถูกใครบางคนบีบแรง ๆ
“เกิดอะไรขึ้น?”
สีหน้าของเขาเย็นชาลง
“ฉันเพิ่งออกไปไม่กี่ชั่วโมง ไอ้สารเลวตัวไหนทำเธอเจ็บ?”
ยามเขาทำหน้าเย็นชา ชวนให้คนรู้สึกเกรงขามไม่น้อย รอยแผลเป็นเก่าระหว่างคิ้วยิ่งเพิ่มกลิ่นอายโหดเหี้ยมให้เข้มข้นขึ้น