เซนทิเนลผิวเข้มจำเจี่ยนหยวนไม่ได้ แต่เจี่ยนหยวนกลับจำเซนทิเนลผมหยิกที่กดตัวเขาไว้ได้
เป็นเซนทิเนลคนหนึ่งที่เธอเคยช่วยนำทางให้ จิตอวตารดูเหมือนจะเป็นซามอยด์
เธอกระแอมเบา ๆ แล้วรีบดันหลัวอีที่กำลังทำหน้างุนงงไปข้างหน้า
“อย่าไปสนใจเขาเลย พวกเราไปหาพ่อครัวกันก่อนเถอะ”
แววตาของหลัวอียังเจือความสับสน
เธอไม่เข้าใจ
ทำไมบรรยากาศที่เมื่อครู่ยังตึงเครียดราวกับพร้อมชักดาบ ถึงได้สงบลงกะทันหัน?
เธอเดินตามแรงดันของเจี่ยนหยวนไปได้ช่วงหนึ่ง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเนื้อกระแทกกันดังมาจากด้านหลัง
เธอหันกลับไปมอง แววตายิ่งสับสนกว่าเดิม
เซนทิเนลผิวเข้มที่เพิ่งพูดยั่วโมโหเมื่อครู่ถูกเซนทิเนลหลายคนกดไว้กับพื้นแล้วรุมต่อยอย่างหนัก ในปากยังถูกยัดเสบียงแห้งก้อนใหญ่จนร้องไม่ออก
เจี่ยนหยวนก็เห็นภาพนั้นเช่นกัน
มุมปากเธอกระตุก พยายามอย่างยิ่งที่จะเชื่อว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตัวเอง
ใช่
ไม่เกี่ยวกับเธอ
เธอไม่เกี่ยวข้องกับหอคอยดำด้วย
เธอเป็นเพียงไกด์จากหอคอยขาวผู้บริสุทธิ์ เป็นคนแปลกหน้าที่บังเอิญผ่านมาเท่านั้น
หลัวอีหันกลับมามองเจี่ยนหยวน แล้วเรียกชื่อเธอ
เจี่ยนหยวนสะดุ้ง คิดว่าอีกฝ่ายจับพิรุธได้แล้ว
“มะ-มีอะไรเหรอ?”
หลัวอีพูดอย่างจริงจัง
“ฉันว่าคุณดูเหมือนคนที่ถูกรังแกง่ายเกินไป ต่อไปต้องอยู่ให้ห่างจากพวกเซนทิเนลพวกนี้หน่อย พวกเขามันพวกคลั่งความรุนแรง แค่พูดไม่เข้าหูก็ลงไม้ลงมือกันแล้ว”
เจี่ยนหยวนตอบรับอย่างกระอักกระอ่วน
เธอไม่กล้าบอกว่า บางทีเซนทิเนลคนนั้นอาจโดนรุมเพราะด่าเธอก็ได้
เธอเดินไปหาพ่อครัวพร้อมกับหลัวอีเงียบ ๆ เพื่อให้ทำอาหารชุดใหม่