เจี่ยนหยวนมองหลัวอี อีกฝ่ายยิ้มให้เธอ
ท่าทีของทั้งสองเห็นได้ชัดว่าทำให้ไกด์อีกหลายคนประหลาดใจ
เพราะเมื่อมีคนยอมอ่อนข้อ ก็หมายความว่าข้อเรียกร้องที่พวกเธอเสนอไม่มีทางได้รับการตอบสนอง
หลินซูหลานมองแผ่นหลังของทั้งคู่ ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเธอถึงยอมรับเงื่อนไขแบบนี้ได้ง่ายดาย
เหนื่อยไหม?
ก็ไม่ได้เหนื่อยอะไร
สำหรับเจี่ยนหยวน การนำทางเซนทิเนลสองคนต่อวันก็ใช้เวลาแค่ 2 ชั่วโมง
แต่คนที่เคยชินกับความสุขสบายย่อมรับไม่ได้กับเงื่อนไขที่เข้มงวดกว่าเดิม ซึ่งถูกกำหนดมาให้ทำตาม
อันอวิ๋นสังเกตเห็นแววขุ่นเคืองในสายตาของหลินซูหลาน จึงรีบเอ่ยขึ้นเพื่อเบี่ยงความสนใจมาที่ตัวเอง
“ห้องที่เหลืออีกไม่กี่ห้อง พวกคุณจะจัดสรรกันอย่างไร?”
เขาชี้ไปยังบัตรผ่านประตูบนโต๊ะ น้ำเสียงสื่อความหมายชัดเจนว่าเรื่องเงื่อนไขการนำทาง เขาจะไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย
ไกด์สองคนที่ไม่พอใจก่อนหน้านี้สบตากัน รู้ดีว่าเรื่องนี้ได้ข้อยุติแล้ว
พวกเธอกลั้นความขุ่นเคืองไว้ แล้วเลือกบัตรผ่านประตูไปคนละใบ
ก่อนออกจากห้อง หลินซูหลานจงใจเอ่ยขึ้นว่า “ไม่เข้าใจคนบางคนเลยจริง ๆ พอมีโอกาสก็อยากแสดงตัวเอง ทำตัวเองลำบากแล้วยังจะลากพวกเราไปด้วยอีก”
หลัวอีเหลือบตามองแล้วสวนกลับอย่างไม่เกรงใจ
“ไม่เข้าใจก็กลับไปอ่านหนังสือให้มาก ๆ สิ”
“เธอมาอยู่ที่นี่แล้ว ไม่กลัวหรือว่าเซนทิเนลจะสู้สัตว์กลายพันธุ์ไม่ไหวเพราะไม่ได้รับการนำทาง แล้วพวกมันจะบุกออกมากินเธอ?”
หลัวอีใช้มือข้างหนึ่งเท้าไหล่เจี่ยนหยวน แรงสัมผัสนั้นทำให้เจี่ยนหยวนรู้สึกอุ่นใจอย่างยิ่ง
เจี่ยนหยวนรับคำต่อจากหลัวอี