อีไลกำลังตกอยู่ในสภาวะที่ทั้งสุขทั้งทรมาน
การนำทางพลังจิตที่เพิ่งเสร็จสิ้นทำให้ร่างกายของเขาสบายอย่างยิ่ง ทว่านิ้วมือนุ่มนิ่มที่กำลังคลึงใบหู กลับทำให้เขาตกอยู่ในการทรมานอีกแบบที่ยากจะทนยิ่งกว่า
ส่วนที่ปรากฏขึ้นจากจิตอวตาร มักเป็นจุดที่เซนทิเนลรับสัมผัสได้ไวที่สุด
ลมหายใจของเขาหนักหน่วงและติดขัด เหงื่อร้อนผ่าวซึมออกจากอกจนเสื้อเชิ้ตบางแนบติดผิว เผยให้เห็นรูปร่างอันโดดเด่น
บ้าชะมัด
อีไลคิดอย่างขุ่นเคือง ขณะที่สติสัมปชัญญะเหลืออยู่เพียงน้อยนิด
ไม่ใช่ว่าจะเล่นบทไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องหรอกหรือ? แล้วทำไมถึงจับคล่องมือขนาดนี้?
ผ่านไปครู่หนึ่ง เจี่ยนหยวนก็เอ่ยเสียงเบา “หางของคุณ...”
อีไลเค้นเสียงออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก “ยังอยากจับหางด้วยหรือ? โลภมากจริงนะ”
เจี่ยนหยวนปฏิเสธ “มันต่างหากที่พันน่องฉันไว้ เหมือนจะชอบฉันมากเลย”
อะไรนะ?
ร่างของอีไลชะงักเล็กน้อย เขามองตามสายตาของเจี่ยนหยวน จึงเห็นว่าหางของตนกำลังไต่ขึ้นตามสัญชาตญาณบนท่อนขาเรียวของหญิงสาวอย่างเชื่องช้า
แค่ถูกถูไถนิดเดียวก็... นี่มันจะ...เกินไปหน่อยแล้ว
อีไลคิดอย่างมุ่งร้าย
เขายังไม่ได้อนุญาตให้เจี่ยนหยวนจับหาง แต่หางแมวกลับรับรู้เจตจำนงของเจ้าของ
เจี่ยนหยวนสวมชุดกระโปรงสีขาว ชายกระโปรงประดับลูกไม้บางละเอียดเรียงเป็นวงคล้ายกลีบดอกไม้
ดอกไม้ไหวเอน
เธอหลุดเสียงร้องเบา ๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังอีไล