จู่ ๆ ร่างก็ลอยขึ้นจากพื้น เจี่ยนหยวนตกใจจนลนลาน มือคว้าไปในอากาศหลายครั้งแต่ก็ทรงตัวไม่ได้
ยังดีที่กล้ามเนื้อของเซิ่งจิ้นอวี่แน่นจริง
ไม่ว่าเธอจะดิ้นแค่ไหน แขนของอีกฝ่ายก็ยังประคองเธอไว้มั่นคง แถมยังอุ้มเธอมุ่งหน้าไปยังใจกลางสนามฝึกได้อีกด้วย
พอตั้งสติได้ สิ่งแรกที่เจี่ยนหยวนทำก็คือกระชากคอเสื้อของเซิ่งจิ้นอวี่
“นายเป็นบ้าอะไร รีบวางฉันลงเดี๋ยวนี้!”
ไอ้โรคจิต!
เซิ่งจิ้นอวี่ถูกเธอด่าแต่กลับไม่โกรธ
เขามองมือของเจี่ยนหยวนที่กำคอเสื้อเขาอย่างครุ่นคิด
“เธอชอบหุ่นฉันจริง ๆ ด้วย แต่แรงอย่างเธอฉีกเสื้อฉันไม่ขาดหรอก เลิกล้มความคิดซะเถอะ”
พูดจบ เขาก็ทำเหมือนกำลังกล่อมเด็ก แล้วโยกตัวเจี่ยนหยวนที่อยู่กลางอากาศขึ้นลงเบา ๆ
“ไปออกกำลังกายกัน พอฝึกเสร็จเธอก็ฉีกได้แล้ว”
เจี่ยนหยวนโมโหขึ้นมา
หมอนี่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเลยหรือไง!
หรือเธอต้องพูดภาษาหมูป่าเขาถึงจะฟังเข้าใจ?
เธอลองต่อยอีกฝ่าย แต่แรงที่ทำได้ยังไม่เท่าเครื่องตัดเล็บด้วยซ้ำ
อย่างน้อยเครื่องตัดเล็บก็ยังตัดหนังที่ตายแล้วออกได้
ส่วนหมัดของเธอทำได้แค่ทำให้เสื้อยับเพิ่มอีกไม่กี่รอย
เซิ่งจิ้นอวี่ทนรับทั้งหมัดทั้งเท้าของเจี่ยนหยวน พลางอุ้มเธอไปยังลานฝึกส่วนกลางจนสำเร็จ
ที่นี่มีอุปกรณ์ฝึกมากมายจัดเรียงแบ่งเป็นโซน อุปกรณ์หลายชนิดดูเหมือนเป็นของสำหรับเซนทิเนลโดยเฉพาะ เจี่ยนหยวนไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
บังเอิญว่าอุปกรณ์ที่เซิ่งจิ้นอวี่เลือกให้เธอนั้นเธอรู้จัก