เมื่อเผชิญหน้ากับคำขู่ของเซิ่งจิ้นอวี่ เหล่าเซนทิเนลหลายคนก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที
“หัวหน้าทีม พวกเราแค่มาดูไกด์สักหน่อยเองครับ”
มิโลฝืนใจออกมาอธิบาย
คนที่อยู่ด้านหลังต่างผลักกันไปมา ก่อนจะพากันเอ่ยคล้อยตาม
“ใช่ ๆ”
“ตอนนี้พวกเราเห็นแล้ว เดี๋ยวก็ไปครับ”
“หัวหน้าทีม แล้วพบกันใหม่ครับ ไกด์เจี่ยน แล้วพบกันใหม่ครับ”
ผมสีแดงของเซิ่งจิ้นอวี่ยุ่งเล็กน้อย แต่ก็ไม่อาจกลบความเฉียบคมของเขาได้
เขาแค่นหัวเราะ “เหลวไหล มีคนมารายงานฉันว่าพวกแกมาหาเรื่องคนอื่น”
“ใครกัน—”
หลายคนโมโหขึ้นมา
ต้องเป็นไอ้พวกที่โดนไกด์หลอกจนขาดทุนพวกนั้นแน่!
มิโลรีบพูดว่า “แต่พวกเรายังไม่ได้ลงมือเลยนะครับ?”
เซิ่งจิ้นอวี่ไม่พูดอะไร เพียงกวักมือเรียกพวกเขา
สีหน้าของเหล่าเซนทิเนลพลันขมขื่น
“หัวหน้าทีม จะซ้อมจริงเหรอครับ?”
“แผลจากภารกิจคราวก่อนยังไม่หายเลย อย่ารังแกคนพิการสิครับ!”
“โอ๊ย ก่อนออกจากบ้านผมลืมว่าตั้งหม้อตุ๋นเนื้อไว้ เดี๋ยวไปดู—”
เซิ่งจิ้นอวี่เคลื่อนไหวว่องไวมาก เขาก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือคว้าเซนทิเนลที่กำลังจะหนีไว้ แล้วชกเข้าที่ใบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง
เลือดพุ่งออกจากรูจมูก ชายคนนั้นถูกแรงชกจนถอยหลังไปชนสหายที่อยู่ด้านหลังอย่างจัง
เจี่ยนหยวนตะลึงกับเหตุการณ์ที่พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ กลายเป็นฉากหนังบู๊ในพริบตา
เธอพยายามร้องห้าม
“เดี๋ยวก่อน...”