ฉู่เย่าจากไปแล้ว
ในเวลาเดียวกัน ไอคอนกลุ่มแชตในรายการข้อความของเขาก็เริ่มกะพริบ
ไอคอนเป็นรูปกระบี่เล่มหนึ่งที่ถูกเปลวเพลิงโอบล้อม
ตัวกระบี่คมกริบและตั้งตรง ไม่มีเครื่องประดับเกินจำเป็น เปลวเพลิงถูกทำให้เป็นแถบแสงสีส้มสว่างหลายสาย พุ่งออกจากโคนด้ามกระบี่ ให้ความรู้สึกราวกับพร้อมฟาดฟันทุกสิ่งให้ขาดสะบั้น
ถ้าเจี่ยนหยวนเห็นไอคอนนี้ เธอคงตกใจจนรีบหนีหอคอยดำไปให้ไกลที่สุด
เพราะไอคอนนั้นเป็นสัญลักษณ์ของสิ่งที่จะโค่นล้มระเบียบของสหพันธ์ทั้งมวลในอนาคต เป็นสิ่งที่ผู้คนนับไม่ถ้วนหวาดกลัวและหวั่นเกรง ทั้งยังมีผู้คลั่งไคล้บูชาอย่างบ้าคลั่ง—
กองกำลังกบฏ
【ฉู่เย่า: มะรืนนี้ไปถึง @เผยเอินซือ นายไปรับเธอ
อีไล: ทำไมต้องเป็นเขา? ฉันก็อยากไปเที่ยวหอคอยขาวเหมือนกันนะ
ฉู่เย่า: เขาปกติที่สุดแล้ว
อีไล: ?
เผยเอินซือ: ได้ [ยิ้ม]
เผยเอินซือ: นายไปหอคอยขาวเพื่อเธอโดยเฉพาะอีกแล้วเหรอ? อันตรายเกินไปแล้ว ตอนนี้หอคอยขาวระแวดระวังนายที่สุด
ฉู่เย่า: พลังจิตของเธอพิเศษมาก
เซิ่งจิ้นอวี่: ต่อให้พิเศษแค่ไหนก็เข้าไปในหอคอยไม่ได้! [โมโห] เมื่อก่อนพวกไกด์ก็ช่วยปรับสภาพให้เซนทิเนลอยู่ข้างนอกหอคอยกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?
เซิ่งจิ้นอวี่: อ๊ากกก น่ารำคาญชะมัด พวกไกด์นิสัยเสียพวกนั้น
หมิงลั่วชิง: ขอแค่อย่าให้ฉันต้องต้อนรับก็พอ
ฉู่เย่ามองข้อความที่ทยอยส่งเข้ามาในกลุ่มทีละข้อความ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์สี่คำออกไป
ฉู่เย่า: เธอไม่เหมือนคนอื่น
ฉู่เย่า: อย่าทำให้เธอตกใจ
เซิ่งจิ้นอวี่: ? พี่ใหญ่โดนแฮ็กบัญชีหรือไง?
เผยเอินซือ: [ยิ้ม]
อีไล: ??
หมิงลั่วชิง: ?
อันอวิ๋น: ?】
ฉู่เย่าไม่สนใจเครื่องหมายคำถามที่พุ่งเข้ามาในกลุ่มไม่ขาดสาย เขาเก็บอุปกรณ์สื่อสารแบบพกพา ยกมือประคองแว่นป้องกันให้เข้าที่ แล้วหันกลับไปจดจ่อกับการต่อสู้ตรงหน้า