ตั้งใจมาหาโดยเฉพาะหรือ?
หัวใจของเจี่ยนหยวนไหววูบ คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กน้อยเช่นนี้ ทั้งยังจงใจรออยู่ด้านนอกหน้าต่าง
เธอก้มหน้า ยอมรับว่า
“...ก็ได้ ความจริงฉันเรียกเพราะฝันร้ายจริง ๆ”
ฉู่เย่าไม่ได้หัวเราะเยาะที่เมื่อครู่เธอโกหก เขากลับยกมือขึ้น แตะฝ่ามือลงบนหน้าผากเธอ ค้างไว้สองวินาทีก่อนเลื่อนไปที่ข้างลำคอ ราวกับกำลังวัดอุณหภูมิ
“ไม่เป็นไข้”
เขากล่าวอย่างฉับไว “แต่ตัวเธอเย็น อาการไม่ค่อยดี”
“เธอยังกลัวอยู่ คืนนี้จะหลับไหม?”
เจี่ยนหยวนเม้มริมฝีปาก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงตอบเสียงเบา “หลับไม่ลง”
เธอกลัวจริง ๆ
ก่อนหน้านี้เป็นเวลานาน เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองลืมเรื่องนั้นไปแล้ว และไม่ได้ใส่ใจอีก
ความทรงจำตอนถูกสัตว์กลายพันธุ์บีบจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดไม่ได้ส่งผลอะไรกับเธอ
แต่ตอนนี้ดูท่า ความทรงจำอันไม่พึงประสงค์ช่วงนั้นคงถูกจิตใต้สำนึกซ่อนไว้ พอวันนี้ได้กลิ่นจากตัวสัตว์กลายพันธุ์ ความทรงจำนั้นก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง
เธอถึงได้ฝันร้ายสมจริงขนาดนี้
ฉู่เย่าไม่พูดอะไร
เขาถอดอุปกรณ์ทางทหารที่สวมอยู่ตรงมือ เอว และไหล่ออกอย่างเงียบ ๆ วางลงบนโต๊ะข้าง ๆ
ปืนโลหะกระทบแผ่นโต๊ะ เกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง
จากนั้น
ฉู่เย่าก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ใช้มือข้างหนึ่งกดไหล่เจี่ยนหยวนไว้อย่างมั่นคง แล้วโอบเธอไว้ครึ่งหนึ่งพลางหมุนตัวเธอ
“กลับไปนอนเถอะ”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันจะนอนเป็นเพื่อน”
หา?
อะไรนะ?