มุกนี้จะเลิกเล่นไม่ได้แล้วหรือไง?
เจี่ยนหยวนจนใจ
ถึงเธอจะซื่อบื้อแค่ไหน ตอนนี้ก็เข้าใจแล้วว่าคำเรียกตัวเองว่า “พี่ชาย” ของฉู่เย่าเป็นเพียงรสนิยมแปลก ๆ อย่างหนึ่งของเขา
เธอกลืนน้ำลายฝืด ๆ ทั้งไม่อยากตอบคำถามของฉู่เย่า และก็อยากใช้สเปรย์กระป๋องนั้นอีกสักครั้ง
กรดในกระเพาะยังตีขึ้นมาถึงคอ ทำเอาเธอรู้สึกแย่ไม่น้อย
ฝ่ามืออุ่นของฉู่เย่าวางอยู่บนแผ่นหลังเธอไม่ขยับ ส่วนมืออีกข้างแกว่งกระป๋องสเปรย์ไปมาแล้วถามว่า “เอาอีกไหม?”
เจี่ยนหยวนยื่นมือออกไปหมายจะรับมา
“ฉันทำเองได้ค่ะ”
น้ำเสียงของเธออ่อนแรงอยู่บ้าง จนฉู่เย่าขมวดคิ้วทันที
เขาไม่ยอมทำตามที่เจี่ยนหยวนขอ แต่ใช้ฝ่ามือประคองเธอเข้ามาใกล้อ้อมแขนของตัวเองเบา ๆ ให้เธอพิงเขา แล้วส่งสัญญาณให้เธออ้าปาก
เนื้อผ้าชุดรบของเขาค่อนข้างแข็ง กล้ามเนื้อที่อยู่ภายใต้ชุดนั้นแน่นเต็มอิ่ม ยามพิงแล้วกลับให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก
เจี่ยนหยวนแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วรับยาจากมือเขา ก่อนจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อสีหน้าของเธอดีขึ้นเล็กน้อย ฉู่เย่าจึงปล่อยมือแล้วเอ่ยเสียงเรียบ
“วันนี้จะไม่มีภารกิจอื่นให้เธอแล้ว กลับห้องไปพักให้ดี ถ้ายังรู้สึกไม่สบายก็ส่งข้อความมาหาฉัน”
ใบหน้าของเขามักไร้ความรู้สึก ดูเย็นชาและห่างเหิน แต่ท่าทีที่มีต่อเธอกลับแฝงความเอาใจใส่อย่างบอกไม่ถูก
เจี่ยนหยวนไม่เข้าใจ
หรืออีกฝ่ายจะคิดว่าตัวเองเป็นพี่ชายของเธอจริง ๆ?