อาจเพราะมีคนไม่มาก หรืออาจกลัวว่าจะถูกเอาไปลงข่าวอีก ยานเหาะที่มารับพวกเธอจึงจอดอยู่ไกล มีเพียงไกด์ไม่กี่คนที่ต้องไปแนวหน้าเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นไป
โหยวจินน่าหาโอกาสกลับไปที่โรงเรียนได้ยากนัก
เธอมาดักรออยู่ตรงทางเข้าหอพัก แล้วยื่นถุงในมือให้เจี่ยนหยวน
“ชุดบำรุงผิวแบรนด์วี กระบองช็อตไฟฟ้าแบบพกพา แล้วก็สารไกด์ระดับบีอีกสองสามขวดที่เก็บไว้ในกล่องแช่เย็นชั่วคราว”
“ถ้ามีเซนทิเนลคลุ้มคลั่งต่อหน้าเธอ ของสองอย่างหลังน่าจะมีสักอย่างที่ใช้ได้”
เจี่ยนหยวนทั้งซาบซึ้งทั้งจนใจ “ทำไมฟังเหมือนส่งฉันเข้าคุกเลยล่ะ”
“ไม่ใช่เหรอ?”
โหยวจินน่าย้อนถาม “อย่างน้อยตอนอยู่ในคุกก็ไม่ต้องเจอสัตว์กลายพันธุ์”
เจี่ยนหยวนเถียงไม่ออก
เธอเปิดถุง มองชุดบำรุงผิวที่บรรจุภัณฑ์หรูหราแวบหนึ่ง “แล้วเครื่องสำอางนี่เอาไว้ทำอะไรล่ะ?”
เอาไว้ทาตัวหอม ๆ ให้สัตว์กลายพันธุ์หรือไง?
โหยวจินน่าเสยผมแดง เผยธาตุแท้คนหลงใหลในหน้าตาอย่างไม่ปิดบัง
“ดูแลหน้าให้ดีนะ ฉันชอบ”
เจี่ยนหยวนรับน้ำใจนั้นไว้ แล้วยิ้มให้โหยวจินน่าจนดวงตาโค้ง “ขอบใจนะ ฉันจะจำไว้ว่าใช้มัน”
เธอจะจดจำของขวัญชิ้นนี้ไว้เสมอ
ที่โหยวจินน่าให้ของพวกนี้ก็เพราะเป็นห่วงว่าเธอจะตกอยู่ในอันตรายเมื่อไปแนวหน้า
เธอได้พบเพื่อนแท้ในโลกใบนี้แล้ว
เมื่อเจี่ยนหยวนลากกระเป๋าเดินทางกับถุงมาถึงหน้ายานเหาะ ไกด์นักเรียนอีกหลายคนที่ร่วมเดินทางก็มารวมตัวกันแล้ว
นักเรียนอย่างพวกเธอแยกเดินทางไปยังจุดหมายจากไกด์ประจำหอคอยขาว