หลินสือใช้เวลาทั้งวันจัดเตรียมที่หลบภัยจนเรียบร้อย ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว ยกเว้นเครื่องใช้ไฟฟ้า
เขายังซื้อพรมมาหลายผืน ปูไว้ในห้องและห้องนั่งเล่นของที่หลบภัย
เครื่องใช้ไฟฟ้าต้องรอให้พายุสนามแม่เหล็กโลกผ่านไปก่อน ค่อยนำออกมา จะได้ไม่ถูกพายุทำลาย
หลังสร้างที่หลบภัยเสร็จ เหลียวเผิงก็ไม่มีอะไรให้ทำ จึงคอยติดตามหลินสืออยู่ข้างกาย
หลินสือคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า
“ไปเตรียมเสบียงมาสักหน่อย แล้วเอาไปเก็บไว้ที่ห้องเช่าของนาย”
วันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง หลินสือไม่ถือสาที่จะช่วยเหลียวเผิงสักครั้ง ถือเป็นรางวัลที่อีกฝ่ายขยันทำงานให้เขาตลอดสองเดือนที่ผ่านมา
ส่วนเงินเดือนหลังจากนี้คงจ่ายให้ไม่ได้แล้ว แน่นอนว่า ถ้าเหลียวเผิงไม่ฟัง หลินสือก็จะไม่เตือนอีก
หลังจากส่งเหลียวเผิงออกไป หลินสือก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดึงหมายเลขหนึ่งออกจากบัญชีดำ
จ้าวเสี่ยว
หลินสือกดโทรออก
“หลินสือ?! นายจริง ๆ ด้วยเหรอ?! ช่วงนี้หายไปไหนมา?! คราวก่อนฉันเห็นคลิปสั้น ๆ ว่านายถูกเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยพาตัวไป ไม่เป็นไรใช่ไหม?!”
เสียงจ้าวเสี่ยวฟังดูตื่นเต้นยินดี
เขาดีใจจริง ๆ ตลอดสองเดือนกว่านี้แทบถูกพ่อแม่บ่นจนหูชา แผนซื้อบ้านใหม่ของครอบครัวก็ต้องชะงัก เพราะยืมเงินจากหลินสือไม่ได้
หลินสือพูดว่า “ฉันไม่เป็นไร ช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี เลยมาเที่ยวเมืองซาซื่อ นายอยากมาพักสักสองสามวันไหม?”
จ้าวเสี่ยวที่อยู่อีกฝั่งของสายตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด
“ได้สิ! เดี๋ยวฉันไปลางานสักสองสามวัน จะได้อยู่เป็นเพื่อนนายให้เต็มที่!”
คุยเล่นกันอีกไม่กี่คำ หลินสือก็วางสาย
เขาจะลืมจ้าวเสี่ยว คนที่เคยทำให้เขาตายในชาติก่อนได้อย่างไร?