พอได้ยินคำว่า «แสตมป์ลิง» รูม่านตาของลู่หมิงก็หดวูบ
เขากวาดตามองชายหนุ่มตรงหน้า เห็นอีกฝ่ายยิ้มอย่างเขินอาย แต่งตัวเหมือนนักศึกษา ท่าทีระแวดระวังในใจก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
«นายมีแสตมป์ลิงหรือ?»
«มีครับ พี่ใหญ่ เชิญทางนี้» ชายหนุ่มนำเขาเดินไปยังมุมหนึ่งของตลาดนัด
ลู่หมิงเหลือบมองรอบ ๆ แม้ตรงนี้จะค่อนข้างลับตา แต่ก็ไม่มีที่กำบัง ห่างออกไป 10 เมตรก็เป็นฝูงชน ความระแวดระวังจึงคลายลงอีกหน่อย
«เอาของมาให้ดูหน่อย»
ชายหนุ่มสวมแว่นล้วงซองจดหมายออกมาจากกระเป๋าเป้เก่า ๆ แล้วเทแสตมป์ดวงหนึ่งออกมา
ลู่หมิงรับมาดู
เนื้อกระดาษหยาบ ขอบมุมสึกจนเป็นขุย สภาพห่างชั้นกับของลุงหลินมาก แต่ดูแล้วไม่น่าจะเป็นของปลอม
«มีแค่ดวงเดียวหรือ?» เขาขมวดคิ้ว
«ยังมีครับ แบบเต็มแผ่นอยู่ที่บ้าน เป็นของที่ระลึกของพ่อผม» สีหน้าชายหนุ่มขมขื่นเล็กน้อย «แม่ผมป่วยหนัก ไม่อย่างนั้นผมก็คงไม่ขาย»
ลู่หมิงรู้สึกสะเทือนใจ
ที่เขาซื้อแสตมป์ลิง ก็เพื่อครอบครัวเช่นกัน
สีหน้าของเขาอ่อนลงอีกเล็กน้อย «กลับไปเอามาเถอะ ถ้าของดี ผมให้ราคาไม่เอาเปรียบนายแน่»
ชายหนุ่มมีสีหน้าลำบากใจ «บ้านผมอยู่ไกล ไปกลับก็สองสามชั่วโมงแล้ว ฟ้ามืดพอดี แม่ผมนอนอยู่บนเตียง ไม่มีใครทำข้าวให้กิน... หรือพี่ใหญ่จะกลับไปบ้านผมด้วยกันสักรอบล่ะครับ?»
เห็นอีกฝ่ายกตัญญูชวนให้สงสาร ลู่หมิงก็ยิ่งเห็นอกเห็นใจ จึงพยักหน้า «ได้ นายพาไปเลย»
ใครจะคิดว่าพอสิ้นเสียง ก็มีเสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง
«ไอ้แว่นเอ๊ย ยังเล่นกลโกงหลอกเชือดหมูอยู่แถวนี้อีกหรือ?»
ลู่หมิงสะดุ้งทั้งตัว หันกลับไปดูก็พบว่าเป็นลุงหลิน
ชายชราที่เมื่อครู่ยังดูใจดี บัดนี้กลับหน้าขรึมราวกับผิวน้ำไร้คลื่น แรงกดดันบางเบาที่แผ่ออกมาทำให้มือเท้าเย็นวาบอย่างไร้สาเหตุ