ความเจนจัดของหวังซิงฝังลึกอยู่ในกระดูก
เขาไม่รีบร้อนพูดเรื่องสำคัญ แต่เล่าเรื่องตลกเกี่ยวกับการต้อนรับพ่อค้าต่างชาติก่อนสองเรื่อง ทำเอาทุกคนหัวเราะครืน จากนั้นก็ยกยอความสามารถในการขายทรัฟเฟิลดำของลู่หมิงเสียจนแทบหาคำชมที่สูงกว่านี้ไม่ได้
ระหว่างพูดคุย อาหารก็ทยอยยกมา ไอร้อนลอยกรุ่นปะทะใบหน้า
ซี่โครงหมูนึ่งเต้าเจี้ยว มะระผัดเนื้อวัว ผักกาดกวางตุ้งผัดเครื่องในไก่ ไข่ตุ๋นหมูสับ และใบมันเทศผัดกระเทียมอีกหนึ่งจาน
ทั้งหมดเป็นอาหารที่พบได้ทั่วไปตามร้านข้าวริมถนนในเมืองหยางเฉิง ธรรมดาจนไม่มีอะไรธรรมดาไปกว่านี้แล้ว
“ผู้จัดการลู่ อาหารบ้าน ๆ อย่าถือสานะ!” หวังซิงพูดยิ้ม ๆ พลางยกแก้วเหล้าขึ้น
“พูดอะไรอย่างนั้น อาหารบ้าน ๆ นี่แหละบำรุงร่างกาย” ลู่หมิงยกแก้วขึ้นเช่นกัน โดยกดปากแก้วให้ต่ำกว่าของหวังซิง ก่อนจะโน้มเข้าไปหา “ผมขอดื่มให้หัวหน้าหวังก่อน ขอบคุณที่ช่วยดูแลผมมาตลอดหลายวันมานี้”
หวังซิงหัวเราะร่า แก้วกระทบกันดัง “กริ๊ง” เบา ๆ
ยกมือ เงยหน้า ดื่มรวดเดียวหมด แก้วเหล้าขนาดสองเฉียนว่างเปล่า ไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อย
เห็นเขาดื่มอย่างคล่องแคล่ว ลู่หมิงก็ไม่อิดออด ดื่มหมดแก้วในอึกเดียว ฤทธิ์เหล้าเผ็ดร้อนแผ่ลามถึงอกทันที
ทั้งสามผลัดกันดื่มอวยพรไปหนึ่งรอบ ใบหน้าต่างแดงระเรื่อ ไอร้อนปะปนกลิ่นเหล้าคลุ้งอบอวล ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอุ่นขึ้น ไม่เกร็งเหมือนตอนแรกอีกต่อไป
เมื่อเห็นว่าจังหวะเหมาะแล้ว หวังซิงก็เปลี่ยนเรื่อง หันไปพูดถึงหลินกั๋วต้ง
“กั๋วต้ง ปีนี้อายุ 29 แล้วใช่ไหม?”
“นับว่า 30 แล้วครับ” หลินกั๋วต้งยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย
“ดูสิ อายุ 30 ก็เป็นหัวหน้าระดับกรมแล้ว!” หวังซิงถอนหายใจ น้ำเสียงเจือทั้งความรู้สึกและคำยกยออยู่หลายส่วน “ตอนอายุเท่านาย ฉันยังเดินตามหลังผู้อำนวยการกรม คอยรินชาเสิร์ฟน้ำ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยซ้ำ”
“ทั้งหมดเป็นเพราะนโยบายของประเทศที่ส่งเสริมให้ข้าราชการมีอายุน้อยลง พวกคนหนุ่มอย่างเราถึงมีโอกาสไปแบกรับภาระในพื้นที่จริงครับ”