“ตอนนี้พวกเรากลับได้หรือยัง” ซูเนี่ยนเวย์ถามฟูจิ่งเย่เสียงเบา
พวกค้ามนุษย์ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวขึ้นรถตำรวจไปขังไว้แล้ว ส่วนคนที่ถูกลักพาตัวมาก็ได้รับการช่วยเหลืออย่างปลอดภัยทุกคน ที่นี่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเขาแล้ว
อ้อ จริงสิ เหมือนยังต้องไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจด้วย
เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด
ฟูจิ่งเย่ส่ายหน้าให้เธอ ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ยังต้องรออีกหน่อย ต้องไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจก่อน”
ซูเนี่ยนเวย์รับคำเบา ๆ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เพราะตอนนั้นหญิงสาวคนนั้นหันมามองเธอพอดี ดวงตาของเด็กสาวแดงก่ำ แก้มยังมีคราบน้ำตาให้เห็น เห็นได้ชัดว่าตกใจไม่น้อย
แต่คิดดูแล้วก็ไม่แปลก เด็กสาวคนนี้ดูอย่างไรก็อายุไม่เกินสิบหกหรือสิบเจ็ด จู่ ๆ ถูกคนร้ายลักพาตัวไป จะไม่กลัวได้อย่างไร
ถึงอย่างไรพวกค้ามนุษย์ก็ทำเรื่องเลวร้ายได้สารพัด
แม้แต่ในยุคหลังก็ยังมีหญิงสาวถูกพวกค้ามนุษย์วางยาสลบแล้วลักพาตัวไป ก่อนจะขายต่อเข้าไปในหุบเขาให้เป็นภรรยาของคนอื่น
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยุคนี้
พวกค้ามนุษย์ในยุคนี้ยิ่งกำเริบเสิบสาน
“พี่ชาย พี่สาวคนนี้เป็นคนช่วยพวกเราไว้”
ระหว่างพูด เซี่ยเยว่ก็ปล่อยมือจากเซี่ยอวี้แล้วเดินมาหาซูเนี่ยนเวย์
เธอมองซูเนี่ยนเวย์ ก่อนจะโค้งคำนับอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้!”
“แค่ช่วยนิดหน่อยเอง ไม่ต้องเกรงใจหรอก”
ซูเนี่ยนเวย์พูดจบก็ยิ้ม “จริง ๆ แล้วเธอดวงดีนะ ตอนที่เธอถูกลักพาตัว ฉันกับสามีอยู่แถวนั้นพอดี ฉันได้ยินเสียงก็เลยลากเขาวิ่งตามมา”
พอได้ยินเช่นนั้น เซี่ยเยว่ก็ยิ่งรู้สึกซาบซึ้งใจเธอมากขึ้น