ฟูจิ่งเย่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป ก่อนจะหันมามองเธอ “ของพวกนี้ไม่ใช่ของที่คุณให้คนส่งมาหรือ?”
“ฉันมีแค่สามห่อเองนะ”
เธอจำไม่ผิดแน่ ก่อนออกจากเมืองเซี่ยง เธอฝากพัสดุไว้ที่บ้านแค่สามห่อ เป็นห่อใหญ่สองห่อ ห่อเล็กหนึ่งห่อ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเจ็ดห่อ หรือว่าป้าหลิวกับลุงหวังจะช่วยจัดการให้?
แต่ก่อนหน้านี้ตอนโทรศัพท์คุยกัน ป้าหลิวก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย
ซูเนี่ยนเวย์ขมวดคิ้วน้อย ๆ รู้สึกแปลกใจ แล้วรีบหันไปยืนยันกับทหารยามอีกครั้ง “สหาย พัสดุพวกนี้เป็นของฉันทั้งหมดแน่ใช่ไหมคะ จะมีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า...”
“ไม่ผิดหรอกครับ ชื่อผู้รับบนพัสดุเป็นชื่อของพี่สะใภ้ทั้งหมด ถ้าพี่สะใภ้ยังสงสัยก็ตรวจสอบดูได้ครับ”
ซูเนี่ยนเวย์มองพัสดุที่ท้ายรถ ก็เป็นชื่อของเธอจริง ๆ
เพียงแต่...ลายมือมีอยู่สองแบบ
ที่อยู่ผู้ส่งก็มีสองแห่ง แห่งหนึ่งคือเมืองเซี่ยง อีกแห่งคือเมืองจิงตู
ฟูจิ่งเย่เห็นลายมือกับที่อยู่บนพัสดุบางห่อ แววตาพลันวูบไหว ลายมือนี้เป็นของพี่ชายเขา ดูท่าพัสดุเหล่านี้คงเป็นแม่กับพี่สะใภ้ที่ส่งมา
“เหนียนเหนียน ไปกันเถอะ กลับบ้านกัน พัสดุพวกนี้แม่กับพี่สะใภ้ส่งมา”
ซูเนี่ยนเวย์ร้องอ๋อ
“เยอะเกินไปแล้วนะ”
ฟูจิ่งเย่กลับไม่เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่ “หลายปีมานี้พ่อแม่กับพี่ชายและพี่สะใภ้เป็นห่วงเรื่องแต่งงานของฉันมาตลอด กลัวว่าชาตินี้ฉันจะไม่ได้แต่งงาน พอรู้ว่าตอนนี้ฉันมีผู้หญิงที่ชอบแล้ว พวกเขาก็ต้องซื้อของส่งมาให้คุณเยอะหน่อยสิ”