“ไอ้โง่นี่ตัวสูงใหญ่แท้ ๆ ทำไมถึงหลอกง่ายขนาดนี้ ไม่รู้หรือไงว่าผู้หญิงยิ่งสวยก็ยิ่งต้องอยู่ให้ห่าง?”
พูดจบ สือชีก็กัดลูกไม้วิเศษไปคำหนึ่ง “เจ้านาย พวกค้ามนุษย์กลับมาครบแล้ว จะเอายังไงดี? รอฟูจิ่งเย่พาตำรวจมา หรือเข้าไปจับพวกมันให้หมดก่อนดี?”
“เข้าไปดูพวกมันหน่อยดีกว่า”
ซูเนี่ยนเวย์หรี่ตาเล็กน้อย พลางชำเลืองมองเข้าไปในลานบ้าน “หัวหน้าที่พาคนมาครั้งก่อนยังไม่กลับมา ถ้าลงมือจับคนตอนนี้ อาจทำให้เขาระแวดระวัง แต่ตอนนี้คนมากันครบแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องรออยู่เฉย ๆ อีก”
จับพวกมันมัดไว้ก่อน แล้วรอฟูจิ่งเย่พาตำรวจมาจับก็พอ
อย่างไรก็แค่พวกค้ามนุษย์ไม่กี่คนเท่านั้น
“ก็จริง”
สือชีพยักหน้า ด้วยฝีมือของซูเนี่ยนเวย์แล้ว ไม่จำเป็นต้องรอให้ตำรวจมาถึงก่อนค่อยลงมือจริง ๆ
ซูเนี่ยนเวย์มัดชายร่างกำยำที่นอนอยู่บนพื้น จากนั้นลากเขาไปหาชายร่างผอม ชำเลืองมองอีกฝ่ายอย่างรังเกียจ ก่อนจะมัดเขาไว้ด้วย
จากนั้นเธอก็ผลักประตู เดินเข้าไปในลานบ้าน
เธอโยนคนลงกับพื้นอย่างส่ง ๆ แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องโถง
ชายร่างกำยำหลายคนที่นั่งอยู่ในห้องโถงคิดว่าเป็นลูกน้องคนที่สามกลับมา จึงไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมา ทุกคนต่างจดจ่ออยู่กับชายที่นั่งฝั่งตรงข้าม พลางคิดว่าพอขายของล็อตนี้ออกไปได้ พวกเขาก็จะได้เงินส่วนแบ่งอีกไม่น้อย
ในตอนนั้นเอง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเคยชินหรือสังเกตเห็นความผิดปกติ หัวหน้ากลุ่มก็เงยหน้าขึ้นมองด้านนอกทันที แล้วก็เห็นว่ามีผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงประตูตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้