ซูเนี่ยนเวย์ตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะมีหญิงตั้งครรภ์ถูกกระแทกท้องจนคลอดก่อนกำหนด ต้องการให้หมอออกมาช่วยทำคลอด
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้างนอกถึงเสียงดังขึ้นมากะทันหันแบบนี้”
เดิมทีหลู่อวี้เฟินใกล้จะหลับอยู่แล้ว แต่เสียงประกาศจากข้างนอกที่ดังขึ้นกะทันหันกลับทำให้ความง่วงของเธอหายไปหมด
เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง เสียงประกาศด้านนอกดังซ้ำอีกรอบ เวลานี้หลินเช่าหนงวางหนังสือลงแล้ว เขาเปิดผ้าห่ม เหยียบขั้นบันไดลงจากเตียง สวมรองเท้าแล้วเดินออกไปข้างนอก
ทิ้งท้ายไว้เพียงว่า “ฉันออกไปดูหน่อย” ก่อนจะออกจากตู้โดยสารไป
เด็กหนุ่มที่นอนเตียงชั้นบนเหนือซูเนี่ยนเวย์เห็นหลินเช่าหนงเดินออกไป จึงลงจากเตียงตามไปด้วย
เดิมทีซูเนี่ยนเวย์คิดว่าบนรถไฟคงมีหมออยู่ไม่น้อย อย่างน้อยที่สุดก็ยังมีหมอตำแย แต่เธอกลับประเมินทักษะการแพทย์ในยุคนี้สูงเกินไป แม้จะมีหมอตำแยจริง ทว่าหญิงคลอดคลอดก่อนกำหนดกะทันหัน ทารกอยู่ในท่าผิดปกติ อีกทั้งยังเสียเลือดมาก หมอตำแยจึงทำคลอดให้ไม่ได้
เสียงประกาศดังขึ้นอีกสองรอบ ซูเนี่ยนเวย์จึงเปิดผ้าห่มแล้วลงจากเตียง
เธอบอกศาสตราจารย์หลู่ไว้หนึ่งคำ หยิบกล่องพยาบาลจากกระเป๋า แล้วรีบเดินออกจากตู้โดยสาร
ในตู้โดยสารมีคนอยู่ทั้งหมดสี่คน ทั้งสามคนออกไปกันหมดแล้ว จะให้เธออยู่คนเดียวในตู้โดยสารได้อย่างไร หลู่อวี้เฟินจึงหยิบเสื้อคลุมมาสวม สวมรองเท้าเรียบร้อยแล้วก็รีบตามออกไปหา
ซูเนี่ยนเวย์เดินไปได้ไม่นานก็เห็นพนักงานรถไฟคนหนึ่ง อีกฝ่ายกำลังร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนมดตกกระทะ พอเห็นเธอก็รีบคว้าตัวไว้ “สหาย ฉันเป็นหมอ มีกล่องปฐมพยาบาลติดตัวมา น่าจะช่วยได้”