“คลอดแล้ว! คลอดแล้ว!”
หญิงชรากับหลู่อวี้เฟินพลอยดีใจไปด้วย ทั้งสองมองทารกน้อยในอ้อมแขนของซูเนี่ยนเวย์ ตัวเล็กจิ๋ว เสียงร้องก็แผ่วเบา
“เสี่ยวซู เร็วเข้า รีบเอาเสื้อผ้ามาห่อตัวเด็กไว้” หลู่อวี้เฟินได้สติ รีบเอ่ยขึ้น
เสื้อผ้าเหล่านั้นเป็นชุดสำเร็จรูปที่พวกเธอตัดแล้วเย็บขึ้นมาใหม่ชั่วคราว ทั้งเป็นของหญิงคลอดลูกกับหญิงชรา สะอาด แถมยังทำจากผ้าฝ้าย เนื้อนุ่มละมุน ใช้ห่อตัวเด็กแล้วจะไม่ระคายผิว
ไม่มีทางเลือกอื่น
หญิงคลอดลูกตั้งครรภ์ได้เพียงเจ็ดเดือนกับยี่สิบวัน ยังไม่ถึงแปดเดือน กว่าจะถึงกำหนดคลอดก็อีกสองเดือนกว่า แม่สามีลูกสะใภ้ตั้งใจเดินทางไปค่ายทหารที่ตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อไปอยู่กับสามี แล้วรอคลอดที่ค่ายทหาร
ของเตรียมคลอด รวมถึงเสื้อผ้าเด็กกับผ้าห่อตัว ต่างก็ส่งตรงไปที่ค่ายทหารแล้ว
ใครจะคิดว่าจะมาเจอเรื่องแบบนี้บนรถไฟ ในกระเป๋าสัมภาระมีแต่เสื้อผ้าไม่กี่ชุด ไม่มีอย่างอื่นเลย คิดไปคิดมา สุดท้ายจึงทำได้เพียงใช้เสื้อผ้าเนื้อนุ่มมาห่อตัวเด็ก
ไม่อย่างนั้นจะทำอย่างไรได้
คงไม่ปล่อยให้เด็กแก้ผ้าอยู่อย่างนั้นตลอดหรอกนะ
ซูเนี่ยนเวย์ค่อย ๆ วางเด็กลงบนเสื้อผ้า เธอหันหลังให้หญิงชรากับหลู่อวี้เฟิน แล้วรีบหยดน้ำลำธารวิญญาณสองหยดเข้าปากเด็ก
เด็กคนนี้อ่อนแอเกินไป แถมยังคลอดบนรถไฟอีก
ไม่มีตู้อภิบาลทารก ยิ่งไม่มีออกซิเจน หากไม่ป้อนน้ำลำธารวิญญาณเพื่อช่วยต่อชีวิต เด็กคงรอดยาก
อย่างไรเสียก็เป็นชีวิตเล็ก ๆ ช่วยได้แล้วจะยืนดูให้ตายไปต่อหน้าได้อย่างไร