ตอนรถไฟใกล้ออก มีคนอีกสองคนเดินเข้ามาในตู้รถนอนชั้นดีตู้เดียวกันนี้
ซูเนี่ยนเวย์ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงเงยหน้าขึ้นมอง
ครู่ต่อมา ก็มีคนเดินเข้ามา
เป็นชายหญิงคู่หนึ่ง อายุราวห้าสิบปีทั้งคู่ ฝ่ายชายสวมชุดจงซานทั้งตัว มีกระเป๋าเสื้อด้านหน้าเสียบปากกาหมึกซึมตราอิงสง ส่วนฝ่ายหญิงสวมชุดฉีพาว คลุมไหล่ด้วยผ้าคลุมไหล่ขนแกะ
ทั้งคู่เป็นสามีภรรยากัน แถมยังเป็นปัญญาชนทั้งคู่ด้วย
ซูเนี่ยนเวย์พยักหน้า ถือเป็นการทักทาย
เธอกำลังจะอ่านหนังสือต่อ แต่คิดไม่ถึงว่าหญิงวัยกลางคนคนนั้นจะทักขึ้นมาอย่างเป็นมิตร “หนูน้อย หนูก็จะไปตะวันออกเฉียงเหนือเหมือนกันหรือ เราจะลงที่สถานีเมืองเฉิง แล้วหนูล่ะ จะลงที่เมืองเฉิงด้วยไหม”
น้ำเสียงอ่อนโยน สีหน้าเป็นกันเอง
“ไม่ค่ะ ฉันลงที่สถานีปลายทาง”
แววตาของซูเนี่ยนเวย์ฉายความประหลาดใจขึ้นมาเพียงชั่ววูบ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออก คิดไม่ถึงว่าเธออุตส่าห์ปลอมตัวเป็นสาวบ้านนอกตัวดำหน้าตาธรรมดาแล้ว ยังมีคนมาทักอีก
ตามหลักแล้ว เธอแต่งหน้าให้ตัวเองเป็นแบบนี้ ก็น่าจะเป็นคนที่ใครเห็นก็รังเกียจสิ
แต่หญิงวัยกลางคนคนนี้ไม่เพียงไม่รังเกียจ ยังเป็นฝ่ายชวนคุยก่อนด้วย
“อย่างนั้นระหว่างทางเราจะได้ช่วยดูแลกัน คุยเล่นฆ่าเวลากันไปด้วย”
“อวี้เฟิน เธอคุยกับหนูน้อยคนนี้ไปก่อนนะ ฉันจะไปเติมน้ำร้อนมา” ชายคนนั้นจัดสัมภาระเข้าที่แล้วหันไปบอกภรรยา พลางเปิดกระเป๋าเป้ หยิบกระติกน้ำร้อนออกมา
“ไปเถอะ ไปเถอะ...”
หญิงวัยกลางคนยิ้มพลางโบกมือ ระหว่างพูด เธอก็นั่งลงบนเตียงล่างอีกเตียงหนึ่ง
ตู้รถนอนชั้นดีเป็นห้องสี่คน มีเตียงสองชั้นสองชุด