พ่อฉินรีบรุดไปที่โรงงาน แล้วโทรศัพท์ไปยังห้องทำงานของพี่เขยด้วยความหวังเต็มเปี่ยม
เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อพี่เขยได้ยินว่าหลานชายแท้ ๆ ถูกจับ คงโกรธจนระเบิดอารมณ์ แล้วรีบโทรไปหาคณะกรรมการปฏิวัติเมืองเซี่ยง สั่งให้ปล่อยตัวฉินหวยเฉียนออกมา
แต่แล้วล่ะ?
สิ่งที่รออยู่กลับเป็นเสียงตำหนิอย่างรุนแรงจากฟู่หัว
“...ฉินกั๋วปิง สมองนายมีปัญหาหรือเป็นอัลไซเมอร์ก่อนวัยกันแน่?”
“...นายทำความเข้าใจให้ชัด ลูกชายนายไปมีชู้!”
“...พวกนายเป็นพ่อแม่ แต่ปกติไม่รู้จักอบรมสั่งสอนเขา ปล่อยให้ทำอะไรตามใจชอบ พอเกิดเรื่องถูกจับขึ้นมา ก็รู้จักมาขอร้องฉันที่เป็นน้าแล้วหรือ? ตกลงฉันเป็นน้า มีหน้าที่คอยเช็ดก้นให้คนทั้งบ้านพวกนายหรือไง?!”
“...อยากให้ฉันช่วยพาเขาออกมาเหรอ ฉันบอกเลยว่าไม่มีทาง!”
“...เรื่องนี้ฉันจะบอกพ่อกับแม่ไปตามความจริง พวกนายก็ทำตัวให้ดีแล้วกัน!”
พูดจบ ก็มีเสียง “ปัง” ดังขึ้น
ปลายสายวางโทรศัพท์ไปแล้ว
ตลอดการสนทนา อีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสให้พ่อฉินได้แก้ตัวแม้แต่นิดเดียว แถมยังด่าพ่อฉินเสียจนแทบไม่เหลือชิ้นดี
พ่อฉินวางหูโทรศัพท์ด้วยสีหน้ามืดครึ้ม แววตาเหี้ยมเกรียม ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายดุดัน
นี่น่ะหรือพี่เขยที่เขาเรียกขานมาตลอด?
ทั้งที่มีตำแหน่งสูงและกุมอำนาจอยู่ในมือ ตอนนี้หลานชายเพียงคนเดียวของเขาเกิดเรื่อง อีกฝ่ายไม่ยอมช่วยก็แล้วไปเถอะ แต่กลับยังตำหนิเขาที่เป็นน้องเขยอีกด้วย
ก็เพราะฐานะของตระกูลฉินสู้ตระกูลฟู่ไม่ได้ คนทั้งตระกูลฟู่จึงดูถูกเขา ยกเว้นฟูจิ่งหลาน ส่วนพ่อตาแม่ยาย พี่เขย และน้องเขยของเขา ต่างก็มองเขาอย่างไม่สบอารมณ์