“ฉันแค่ไม่อยากให้คุณไปเอง”
ป้าหลิวพูดไปพูดมา เกือบจะร้องไห้ออกมาแล้ว
รีบกลั้นน้ำตากลับไป มือหนึ่งลูบศีรษะซูเนี่ยนเวย์เบา ๆ พลางกำชับว่า “คุณหนู ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ ถ้าอยากกินอาหารฝีมือป้าหลิวก็กลับมา ป้าจะทำให้กิน”
“ป้าจะทำของอร่อย ๆ ให้คุณหนูตั้งเยอะแยะ ทั้งซุปนกพิราบที่คุณหนูชอบดื่มที่สุด แล้วก็ฝอเที่ยวเฉียง ที่ปกติคุณหนูก็ชอบกินเหมือนกัน”
“ขอแค่เป็นของที่คุณหนูชอบ ป้าหลิวก็จะสลับเมนูทำให้กินทุกวัน”
ป้าหลิวเม้มปากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาไม่ได้ “แล้วก็... ถ้า... ถ้าเรื่องนั้นไม่สำเร็จ คุณหนูก็อย่าเสียใจไปเลยนะ ที่เซียงกังมีหนุ่มหล่อมากความสามารถตั้งเยอะแยะ ไม่ได้มีเขาคนเดียวเสียหน่อย”
ความหมายแฝงก็คือ ถ้าฟูจิ่งเย่คนนั้นไม่ยอมคบกับเธอ ก็อย่าฝืนเด็ดขาด
บนโลกนี้มีผู้ชายตั้งมากมาย ด้วยความสามารถและหน้าตาของซูเนี่ยนเวย์ สักวันย่อมได้พบผู้ชายดี ๆ ที่พร้อมจะเก็บเธอไว้ในใจและทะนุถนอมเธอไว้ในอุ้งมือ!
ได้ยินเช่นนั้น ซูเนี่ยนเวย์ก็อดหัวเราะอย่างจนใจไม่ได้
ตอนนั้นเธอแค่พูดขึ้นมาลอย ๆ ไม่คิดเลยว่าป้าหลิวจะเริ่มเป็นกังวลขึ้นมาจริง ๆ
พูดตามตรง เธอไม่เคยกังวลเรื่องนี้เลย เพราะเหตุผลที่เธอไปตะวันออกเฉียงเหนือไม่ได้มีแค่เรื่องฟูจิ่งเย่ ยังมีธุระอื่นด้วย
แต่เรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องบอกป้าหลิว จะได้ไม่ทำให้แกกับลุงหวังเป็นห่วง
อย่างไรเสีย ในสายตาของพวกเขา เธอก็เป็นคุณหนูบอบบางมาตลอด นิ้วมือไม่เคยแตะต้องน้ำแกง แล้วจะเคยลำบากอะไรได้อย่างไร?