ไม่นาน สายโทรศัพท์ก็เชื่อมต่อ
วินาทีถัดมา เสียงจากปลายสายก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล ใครคะ?”
ซูเนี่ยนเวย์ได้ยินเสียงก็ร้องทัก “พี่หลู่ค่ะ ฉันเอง ซูเนี่ยนเวย์ ป้าหลิวบอกว่าพี่มีธุระจะคุยกับฉัน ตอนเช้าฉันออกไปข้างนอก เพิ่งกลับถึงบ้านเมื่อกี้เองค่ะ”
หลู่หมิงหลังได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น
“เป็นอย่างนี้นี่เอง พวกเราวางแผนจะส่งครอบครัวเจียงเจี้ยนกั๋วไปยังทีมทำไร่ที่ตะวันออกเฉียงเหนือในเช้าวันมะรืนนี้ แต่เขาขอพบคุณสักครั้ง บอกว่ามีเรื่องสำคัญมากจะพูดกับคุณ”
ซูเนี่ยนเวย์อดหัวเราะเยาะไม่ได้
เรื่องสำคัญงั้นเหรอ?
สิ่งที่เจียงเจี้ยนกั๋วพูดได้หรือพูดไม่ได้ คืนนั้นหลังจากถูกเธอควบคุมด้วยพลังจิต เขาก็สารภาพออกมาหมดแล้ว ยังจะมีเรื่องอะไรอีก?
นี่ก็แค่ข้ออ้างของเขาเท่านั้น
“พี่หลู่ รบกวนช่วยบอกเขาทีว่า ชาตินี้ฉันไม่มีวันไปพบเขาเด็ดขาด นอกจากตอนเขาตาย ฉันจะซื้อประทัดสองพวงมาจุดฉลอง นอกนั้นก็อย่าหวังเลยค่ะ”
“คิดจะขอให้ฉันให้อภัยงั้นเหรอ ต่อให้เขาตายเพื่อชดใช้ความผิดก็ไม่มีทาง!”
“ความแค้นเลือดท่วมฟ้ายิ่งใหญ่กว่าฟ้า เขาทำให้พ่อแม่ฉันตาย แล้วยังมีสิทธิ์อะไรมาขอให้ฉันไปพบเขาอีก?”
“ที่ฉันไม่ลงมือเอาชีวิตเขาตรง ๆ ก็เพราะฉันใจดีต่างหาก เขาควรอยู่นิ่ง ๆ เข้าไว้ ไม่อย่างนั้นถ้าวันไหนสวรรค์ทนไม่ไหว ส่งสายฟ้าลงมาฟาดเขาสักสองสามทีจนตายขึ้นมาจะทำยังไง!”
“……”
ดวงตาของหลู่หมิงหลังเต็มไปด้วยความตกตะลึง สีหน้าก็แทบจะปริแตก
ยืนยันได้แล้ว!
ปากของซูเนี่ยนเวย์มีพิษจริง ๆ!
ซูเนี่ยนเวย์ผู้เรียบร้อยอ่อนหวานในวันวานคงไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว!
ตอนนี้ปากของเธอพูดทีเดียวก็ทำคนตายได้ทั้งเป็น!