ทางนี้
ซูเนี่ยนเวย์กับฟูจิ่งเย่ออกจากค่ายทหารแล้วก็ขับรถเข้าเมืองตรง ๆ ตอนนี้มาถึงเขตเมืองแล้ว
ที่ตั้งค่ายทหารอยู่ไม่ไกลจากเขตเมืองนัก ถ้าขับรถมาก็ใช้เวลาประมาณสี่สิบนาที
ไม่นานนัก ฟูจิ่งเย่ก็จอดรถหน้าห้างสรรพสินค้า
ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า
ซูเนี่ยนเวย์กวาดตามองอย่างรวดเร็ว ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้แม้จะไม่ใหญ่เท่าห้างสรรพสินค้าที่เมืองเซี่ยง แต่ของข้างในก็ค่อนข้างครบครัน
บ้านครอบครัวทหารว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่ข้างในเลย
หม้อชามกะละมังไห ของใช้ในชีวิตประจำวัน เครื่องนอน เฟอร์นิเจอร์ ข้าวของเครื่องปรุงต่าง ๆ ทั้งหมดนี้ต้องซื้อ
“ตั๋วทุกใบที่ฉันมีอยู่ตรงนี้แล้ว เดี๋ยวเห็นอะไรที่ชอบก็ซื้อได้เลย ถ้าตั๋วไม่พอ กลับไปแล้วฉันจะไปขอแลกจากคนในกองพันเพิ่ม”
“เอาเงินนี่ไปใส่กระเป๋าเธอ”
ระหว่างพูด ฟูจิ่งเย่ก็หยิบตั๋วเสบียงทหารจากกระเป๋าเสื้อออกมายัดใส่มือซูเนี่ยนเวย์
จากนั้นก็ยื่นเงินกองใหญ่ให้เธออีก
เงินมัดด้วยยางรัดไว้ ซูเนี่ยนเวย์มองดู มีทั้งหมดสิบมัด
ก็คือหนึ่งพันหยวน
ผู้ชายคนนี้ใจกว้างจริง ๆ แต่ตั๋วเสบียงทหารพวกนี้จะเยอะเกินไปหรือเปล่า
คิดได้อย่างนั้น เธอก็อดถามเสียงเบาไม่ได้
“ทำไมมีตั๋วเยอะขนาดนี้”
ฟูจิ่งเย่อธิบายว่า “เกือบทั้งหมดเป็นตั๋วที่ฉันเก็บสะสมไว้เอง อีกส่วนหนึ่งยืมมาจากโจวยง”
พูดจบ เขาถึงนึกขึ้นได้ว่าซูเนี่ยนเวย์ยังไม่รู้จักโจวยง จึงพูดต่อ
“โจวยงเป็นทหารองครักษ์ของฉัน ปกติเขาอยู่คนเดียว ไม่ค่อยมีที่ให้ใช้ตั๋ว ก็เลยให้ฉันยืมตั๋วที่มีอยู่ รอเดือนหน้าฉันได้ตั๋วมาแล้วจะคืนให้เขา”