เธอเงยหน้ามองเขา เขาไม่คิดทบทวนสักหน่อยเลยหรือไง
ต้องรู้ไว้ว่าเขากับฟูจิ่งหลานเป็นพี่น้องแท้ ๆ ที่มีสายเลือดเดียวกัน ส่วนเธอเป็นแค่คนนอกแท้ ๆ แต่เขากลับตอบอย่างเด็ดขาดขนาดนี้ จนเธอเกือบคิดไปแล้วว่าตัวเองเป็นจิ้งจอกสาวกลับชาติมาเกิด
เพิ่งมา ก็ขโมยหัวใจเขาไปเสียแล้ว!
“เรื่องพี่สาวรองของฉัน เธอไม่ต้องสนใจ ถ้าเธอกล้าก่อเรื่อง ไม่ต้องรอให้เธอลงมือ พ่อกับแม่ก็ไล่เธอออกจากบ้านแน่!”
ฟูจิ่งเย่พูดจบก็ถามต่อ “นอกจากเรื่องพี่สาวรองของฉันแล้ว ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม”
ซูเนี่ยนเวย์คิดดูแล้ว เรื่องอื่นก็ไม่มีอะไรแล้วจริง ๆ
แต่ยังมีข้อที่เธอต้องพูดให้ชัดเจน
“ฟูจิ่งเย่ ฉันเป็นคนใจแคบมาก ๆ ในสายตาฉันไม่มีที่ให้ความไม่บริสุทธิ์ใจ และฉันก็ไม่ยอมรับการทรยศเด็ดขาด! เพราะฉะนั้นหลังแต่งงาน เธอต้องซื่อสัตย์ต่อชีวิตคู่ของเราอย่างถึงที่สุด!”
“แน่นอน ถ้าวันหนึ่งเธอชอบคนอื่น เธอบอกฉันได้ เราสองคนก็แยกทางกันด้วยดี”
“ถึงตอนนั้นฉันจะคืนอิสระให้เธอ ให้เธอไปตามหารักแท้ของตัวเอง”
“แต่ถ้าเธอกินอยู่ในชามแล้วยังคิดถึงในหม้ออีก งั้นก็ขอโทษด้วย ฉันจะทำให้เธอหมดสมรรถภาพไปเลย!”
ให้เธอเป็นขันทีไปตลอดชีวิต
เธอไม่ใช่คนที่จะทำตัวเป็นแม่พระ ผู้ชายแปดเปื้อนแล้วก็คือแปดเปื้อน ต่อให้ดีเลิศแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันเอา
ถ้าซื่อสัตย์ต่อกันไปจนตายไม่ได้ ก็อย่ามายุ่งกับเธอ อย่ารอให้ตัวเองนอกใจแล้วถูกเธอทำให้หมดสมรรถภาพ ถึงค่อยมาเสียใจ ตอนนั้นก็สายเกินไปแล้ว