เมื่อฟูจิ่งเย่เห็นว่าเธอเลือกเสร็จแล้ว ก็พาเธอไปเลือกนาฬิกาข้อมือผู้หญิงอีกเรือน เป็นนาฬิกาหรอยเลอ ประดับเพชรสิบเจ็ดเม็ด ตัวเรือนทำจากสเตนเลสทั้งเรือน
“รบกวนช่วยคิดเงินทั้งหมดให้หน่อยครับ” เขาบอกพนักงานขายให้ออกใบสั่งซื้อ
พนักงานขายบอกให้รอสักครู่ ก่อนจะวิ่งไปออกใบสั่งซื้อ
รวมเฟอร์นิเจอร์กับของอื่น ๆ แล้ว สุดท้ายก็ใช้เงินไปกว่าสองพันหยวน
ที่แพงเป็นพิเศษก็เพราะเฟอร์นิเจอร์ทำจากไม้เนื้อแข็ง จึงแพงกว่าเฟอร์นิเจอร์ไม้ทั่วไปอยู่บ้าง อีกอย่างก็มีเครื่องใช้สามอย่างหมุนกับของเสียงเดียว แค่นาฬิกาหรอยเลอเรือนนั้นเรือนเดียวก็ราคา 528 หยวนแล้ว
เงินที่จ่ายเป็นเงินของฟูจิ่งเย่ เงินหนึ่งพันหยวนที่เขาให้ซูเนี่ยนเวย์นั้น เขาไม่เคยคิดจะให้เธอเอามาซื้อของตั้งแต่แรก
เขาบอกว่านั่นเป็นเงินใช้จ่ายส่วนตัวของเธอ ให้เธอเอาไปซื้อของที่ตัวเองชอบ
หลังจากจ่ายเงินแล้ว เขาก็บอกพนักงานขายให้ส่งของไปที่กองทัพ 109 จากนั้นทั้งสองก็ออกจากห้างสรรพสินค้า
“กลับค่ายทหารแล้ว ผมจะเอาสมุดเงินฝากให้คุณ ต่อไปอยากซื้ออะไรก็ซื้อได้เลย” ฟูจิ่งเย่เดินไปได้สักพัก จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันมาพูดกับเธอ
ซูเนี่ยนเวย์มองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “คุณเก็บไว้เถอะ ฉันมีเงินติดตัวอยู่แล้ว”
พอได้ยินคำพูดนั้น ฟูจิ่งเย่ก็อดหัวเราะไม่ได้
“ภรรยาคนอื่นกลัวแทบตายว่าผู้ชายของตัวเองจะแอบเก็บเงินส่วนตัว แต่คุณกลับให้ผมเก็บเงินเองเสียอย่างนั้น”
“เหนียนเหนียน คุณคงไม่ได้คิดจะแอบหนีไปอีกใช่ไหม”