คนที่มานั่นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นแม่ของอู๋ลี่ลี่
แต่แม่ของอู๋ลี่ลี่มาที่นี่กะทันหันได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนเธอจะมาหาฟูจิ่งเย่
เรื่องที่อู๋ลี่ลี่ชอบฟูจิ่งเย่ไม่ใช่ความลับในกองทัพ 109 อีกต่อไปแล้ว
ทุกคนรู้ว่าเธอชอบฟูจิ่งเย่ แต่น่าเสียดายที่ฟูจิ่งเย่ไม่ได้คิดอะไรกับเธอเลย จึงปฏิเสธเธอไปไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง
แต่พูดแล้วก็น่าขำ ไม่รู้ว่าอู๋ลี่ลี่คนนี้สมองทึบหรือสมองมีปัญหากันแน่ ทั้งที่ฟูจิ่งเย่พูดชัดเจนขนาดนั้นแล้ว เธอกลับทำเหมือนฟังไม่เข้าใจ ยืนกรานจะเข้าไปหาเขาให้ได้
ถึงจะถูกด่าจนร้องไห้มาไม่รู้กี่ครั้ง เธอก็ยังกล้าหาญเหลือเกิน!
ฟูจิ่งเย่เมินอีกฝ่ายไปตรง ๆ ก่อนจะจูงมือซูเนี่ยนเวย์เดินไปทางโรงพยาบาล
แต่ใครจะคิดว่าแม่อู๋จะเข้ามาขวางพวกเขาอย่างไม่คาดฝัน “ผู้บังคับกองพลน้อยฟู ลี่ลี่ลูกสาวฉันหมดสติไปจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น หมอตรวจอยู่นานก็ยังหาสาเหตุไม่พบ คุณไปดูเธอหน่อยเถอะ”
“บางทีถ้าคุณไป ลี่ลี่อาจจะฟื้นก็ได้...”
“ไสหัวไป!”
น้ำเสียงของฟูจิ่งเย็นชาเป็นพิเศษ ดวงตาลึกล้ำราวกับเทพอสูรจากห้วงเหว ชวนให้คนขนลุก
แม่อู๋ตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ สีหน้าไม่น่าดู กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไร ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึกของฟูจิ่งเย่ก็กวาดมองเธอเสียก่อน
“ป่วยก็รีบไปรักษา วิ่งมาคลุ้มคลั่งต่อหน้าฉัน หรือว่าสมองถูกลาขี่จนเสียสติไปแล้ว?!”
“ลูกสาวเธอจะหมดสติหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับฉัน?”
“ลูกสาวเธอเป็นตัวอะไร ถึงคิดว่ามีสิทธิ์ให้ฉันไปดู? เป็นของสกปรกในท่อระบายน้ำหรือหนอนในส้วมหลุมธรรมดา? ก่อนหน้านี้ฉันนึกว่าตอนคลอดลูกสาวเธอ สมองคงไม่ได้คลอดออกมาด้วย ถึงได้ฟังภาษาคนไม่เข้าใจ”