“คุณซู ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลไหนครับ” ผู้อำนวยการหลงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะดึงตัวเธอมาให้ได้
ฝีมือการแพทย์ของซูเนี่ยนเวย์ล้ำค่าเกินกว่าจะหาได้ง่าย ๆ หากบุคลากรที่มีความสามารถเช่นเธอมาอยู่ที่โรงพยาบาลกลางทหารของพวกเขาได้ ไม่ว่าจะต่อโรงพยาบาลหรือต่อผู้ป่วยก็ล้วนเป็นเรื่องน่ายินดีทั้งนั้น
เมื่อคิดเช่นนี้ ความตั้งใจที่จะดึงตัวเธอของผู้อำนวยการหลงก็ยิ่งแน่วแน่ขึ้น
“คุณคิดอย่างไรกับโรงพยาบาลของเราครับ”
“ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากคุ้มเขาซีชาน กลับบ้านทุกวันก็สะดวกดี ถ้าขับรถเองก็ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ใกล้ใช่ไหมล่ะครับ”
“อีกอย่าง ถ้าคุณมาทำงานที่โรงพยาบาลของเรา ก็ยังกลับบ้านไปอยู่กับครอบครัวได้ทุกวันด้วย”
“ที่สำคัญที่สุดคือ เราสามารถตั้งแผนกแยกให้คุณได้ เพื่อให้คุณใช้วิจัยยาและศึกษาวิชาแพทย์”
“แผนกนี้คุณจะเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด นอกจากคุณแล้ว คนอื่น ๆ รวมถึงผมด้วย ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย”
จะว่าไป แค่ได้ฟังเงื่อนไขเหล่านี้ก็น่าดึงดูดใจไม่น้อย
สำหรับยุคสมัยนี้ เงื่อนไขแบบนี้เรียกได้ว่าต่อให้ถือโคมไฟออกตามหาก็ยังหาได้ยาก
น่าเสียดายที่ซูเนี่ยนเวย์ไม่ได้สนใจเรื่องนี้
“จะพูดกับคุณตามตรง ตอนที่ยังอยู่เขตทหารตะวันออกเฉียงเหนือ ผู้อำนวยการหลัวก็เคยเชิญผมไปแล้ว ตอนนั้นผมปฏิเสธคำเชิญของท่าน ตอนนี้ก็เหมือนกัน ผมไม่สนใจเข้าทำงานที่โรงพยาบาลทหารครับ”
ซูเนี่ยนเวย์พูดอย่างเปิดเผย ไม่ได้เสแสร้งวางท่าถือตัวแม้แต่น้อย
“มะ...ไม่สนใจเหรอ” ผู้อำนวยการหลงถึงกับตะลึง