“คุณได้สี่ เราได้หก?”
ผู้นำสูงสุดผู้เฒ่าฟังจบก็หัวเราะแล้วพูดขึ้นทันที “ความคิดนี้ไม่เลวนะ กลับไปเขียนแผนงานอย่างละเอียดมาให้ฉันดูก่อน ถ้าแผนใช้ได้จริง ก็รอให้ฉันถามความเห็นทุกคนตอนประชุมแล้วกัน”
“คิดว่าไม่น่ามีปัญหาค่ะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเนี่ยนเวย์แข็งค้างไปทันที
เธอมองผู้นำสูงสุดผู้เฒ่า พลางคิดในใจว่า ท่านผู้เฒ่าจะเอาเปรียบกันเกินไปแล้ว ความคิดของเธอชัด ๆ ว่าตัวเองแบ่งหกส่วน ประเทศแบ่งสี่ส่วน แต่ผลกลับกลายเป็นว่าผู้นำสูงสุดผู้เฒ่าพลิกความหมายเสียอย่างนั้น
“ผู้นำสูงสุดคะ อย่ารังแกคนรุ่นหลังแบบนี้สิคะ” เธอเบ้ปาก ทำท่าออดอ้อนเหมือนกำลังอ้อนผู้ใหญ่ในบ้าน
“ฉันเคยเอาเปรียบเธอเมื่อไร เรื่องรังแกยิ่งไม่ต้องพูดถึง”
ผู้นำสูงสุดผู้เฒ่ามองเธอด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร ไม่มีท่าทีวางอำนาจแม้แต่น้อย “ฉันยังไม่ได้ต่อว่าเธอเลยนะ ยายหนู ตั้งแต่แรกเธอก็เล็งฉันไว้แล้วใช่ไหม”
“คำพูดพวกนี้ของเธอแม้จะพูดกับผู้อำนวยการหลง แต่ถ้าคิดให้ลึกลงไปอีกหน่อย ก็จะเห็นว่าเป้าหมายสุดท้ายของเธอ ที่จริงแล้วคือฉัน”
“ฉันพูดถูกไหม”
ถูก!
ถูกเผงเลย!
สมกับเป็นผู้นำคนสำคัญที่น่าเคารพจริง ๆ!
คิดได้รอบด้านเหลือเกิน
ไม่ผิด เธอตั้งใจจะร่วมมือกับประเทศมาตั้งแต่แรกแล้ว เอกสารว่าด้วยการรวมกิจการเอกชนกับรัฐทยอยออกมาแล้ว กิจการเอกชนในเมืองจิงตูก็ถูกโอนเป็นของรัฐไปแล้ว ในเมื่อประเทศไม่อนุญาตให้ตั้งกิจการเอกชน
เธอก็ผูกผลประโยชน์ของตัวเองเข้ากับประเทศเสียเลย
สรุปคือ อย่าหวังให้เธอทำงานฟรีเป็นอันขาด