ผู้อำนวยการหลงเองก็เห็นอาการของคนไข้แล้วเช่นกัน
เขาก้าวไม่กี่ก้าวก็เดินมาถึงข้างเตียงคนไข้ พอเข้าไปใกล้ก็เห็นว่าสีหน้าของคนไข้ดีขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย ลมหายใจก็มั่นคงขึ้นมาก
เขาอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “คนไข้ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม”
“ค่ะ ถอนพิษได้แล้ว”
ซูเนี่ยนเวย์เก็บเข็มทอง แล้วตรวจร่างกายคุณน้าตงอย่างละเอียดอีกรอบ พิษถูกขับออกจากร่างกายจนหมดแล้ว ทว่าเมื่อเห็นข้อมือของคุณน้าตงว่างเปล่า เธอก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
“กำไลที่ฉันให้คุณน้าตงล่ะคะ ไม่ได้สวมไว้เหรอ หรือว่าทำหายไปแล้ว”
“อยู่ที่บ้าน เมื่อคืนตอนอาบน้ำชำระล้างร่างกาย เธอถอดไว้แล้วลืมสวมกลับ ไม่คิดเลยว่าวันนี้พอออกจากบ้านก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”
พอพูดถึงเรื่องนี้ ผู้นำสูงสุดผู้เฒ่าก็อดรู้สึกหงุดหงิดตัวเองไม่ได้
เขาน่าจะเตือนภรรยาสักหน่อย หากเตือนทันเวลา บางทีภรรยาอาจไม่เกิดเรื่องก็ได้ อย่างไรเสียเครื่องรางที่ซูเนี่ยนเวย์มอบให้ครอบครัวของพวกเขาก็มีไว้คุ้มครองให้ปลอดภัย
“เดี๋ยวค่อยสวมให้คุณน้าตงนะคะ ต่อไปพยายามอย่าถอดออกเลยค่ะ ใส่อาบน้ำไว้ก็ไม่เป็นไร”
กำไลที่เธอมอบให้ต่งเยานอกจากจะช่วยคุ้มครองให้ปลอดภัยแล้ว ยังมีอีกหน้าที่หนึ่ง คือป้องกันไม่ให้คนอื่นฉวยโอกาสวางยาพิษตอนที่นางพบปะผู้คน หากมีใครคิดวางยาต่งเยาหรือคิดร้ายกับนาง กำไลบนข้อมือก็จะร้อนขึ้นมา
เพื่อเตือนให้นางระวังตัว!
เครื่องรางที่ผู้นำสูงสุดผู้เฒ่าและเซี่ยเฉินอี้พกติดตัวไว้ก็มีคุณสมบัติเช่นเดียวกัน
ผู้นำสูงสุดผู้เฒ่ารับคำ ครั้งนี้ไม่ต้องให้ใครเตือน ภรรยาของเขาก็คงสวมกำไลติดตัวไว้ตลอดแล้ว พูดไปก็เป็นความสะเพร่าของพวกเขาเอง ตระกูลกัวดำรงตำแหน่งรองผู้นำมานานหลายปี