“ลุงหวัง เราจะส่งสองแม่ลูกไปโรงพยาบาลไหมครับ” เมื่อเห็นสองแม่ลูกหมดสติไปพร้อมกัน เสี่ยวหลิวที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอียงหน้าถามลุงหวัง
“ไม่ต้อง พื้นอุ่นอยู่แล้ว ปล่อยให้พวกเธอนอนอยู่แบบนี้สักพักเถอะ”
น้ำเสียงของลุงหวังเย็นชาอย่างยิ่ง ดวงตาฉายแววคมกริบ ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
ชีวิตของเขากับลุงอวี๋ล้วนเป็นผู้เฒ่าซูที่มอบให้
เมื่อหลายปีก่อน หากไม่ได้ผู้เฒ่าซูช่วยชีวิตพวกเขาและพากลับมาตระกูลซู พวกเขาคงอดตายไปนานแล้ว จะมีชีวิตอยู่มาจนถึงวันนี้ได้อย่างไร
พูดได้ว่าหากไม่มีผู้เฒ่าซูก็ไม่มีพวกเขา ในช่วงสงคราม ไฟสงครามลุกโชนไปทั่วทุกหนแห่ง เต็มไปด้วยอันตราย ผู้เฒ่าซูเป็นคนมอบที่พักพิงให้พวกเขา
เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงยอมรับเพียงคนตระกูลซู และจงรักภักดีต่อตระกูลซูเท่านั้น
ครอบครัวเจียงเจี้ยนกั๋วถึงขั้นจ้างคนมาลอบสังหารคุณหนูใหญ่ แล้วพวกเขาจะต้องเกรงใจคนพวกนี้อีกทำไม
อีกอย่าง พวกเธอก็แค่หมดสติไปเท่านั้น ไม่ได้ขาดใจตายเสียหน่อย
จู่ ๆ เสี่ยวหลิวก็รู้สึกว่าห้องรับแขกเย็นยะเยือก จนอดสั่นสะท้านติด ๆ กันหลายครั้งไม่ได้ เขากลืนน้ำลายลงคอแล้วเอ่ยขึ้น
“ถะ...ถ้าอย่างนั้นผมออกไปก่อนนะครับ พอดีต้นไม้ในสวนต้องตัดแต่งกิ่ง ผมไปจัดการต้นไม้พวกนั้นก่อนนะครับ”
“ไปเถอะ” ลุงหวังโบกมือ
เสี่ยวหลิวขานรับ ก่อนจะหันหลังพุ่งออกจากห้องรับแขกไปทันที
เร็วเสียเหลือเกิน
ราวกับฝ่าเท้าทาน้ำมันไว้ เพียงพริบตาเดียวก็หนีหายไปจนไม่เห็นตัวแล้ว